ایسنا: محققان دریافتند، برنامه کوتاه‌مدت پیلاتس با بهبود سلامت قلب، کنترل قند خون و نشانگرهای زیستی مرتبط با استرس همراه است، به‌طوری که زنان مسن برخی از قوی‌ترین پاسخ‌های فیزیولوژیکی را در این برنامه نشان دادند.
بر اساس یافته‌های تحقیق جدید، برنامه چهار هفته‌ای پیلاتس ممکن است پاسخ‌های قلبی عروقی، متابولیکی و عصبی-هورمونی را در زنانی که پیش از این بی‌تحرک بوده‌اند، بهبود بخشد.

پیلاتس و سلامت جسمی و روانی 

به‌نقل از نیوز مدیکال نت،  پیلاتس، مداخله ورزشی کامل ذهن و بدن است که به بهبود آمادگی جسمانی، تعادل، کنترل وضعیت بدن، استقامت عضلانی، سلامت روان و کیفیت زندگی در جمعیت‌های مختلف کمک می‌کند و به‌ دلیل دامنه وسیعی از مزایای جسمی و روانی در فیزیوتراپی، توانبخشی و مراکز پیشگیری از بیماری‌ها مورد توجه زیادی قرار گرفته است.

رویکردهای پیلاتس به‌طور اساسی بر ۶  اصل تنفس، تمرکز، کنترل، دقت، مرکزیت و جریان استوار است. شواهد موجود نشان می‌دهد که تمرین منظم پیلاتس نه تنها آمادگی جسمانی را افزایش می‌دهد، بلکه با کاهش پریشانی عاطفی، سلامت روان را نیز بهبود می‌بخشد.

با توجه به شواهد مستند از مزایای جسمی و روانی مداخلات مختلف ورزشی ذهن و بدن، این پژوهش با هدف بررسی تاثیرات برنامه چهار هفته‌ای پیلاتس ساختارمند بر پاسخ‌های قلبی عروقی، متابولیکی، آنتروپومتریک (پیکرسنجی) و عصبی-هورمونی در زنان بزرگسالی انجام شد که پیش از این بی‌تحرک بوده‌اند.

این تحقیق طولی شامل ۳۰ زن کم‌تحرک بود که به دو گروه سنی ۳۰ تا ۴۰ سال و ۵۰ تا ۶۰ سال تقسیم شده بودند. همه شرکت‌کنندگان برنامه پیلاتس استاندارد و تحت نظارتی را دنبال کردند که برای ایجاد سازگاری فیزیولوژیکی پیشرونده طراحی شده بود. طول مدت مداخله چهار هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه ۵۰ تا ۶۰ دقیقه بود.

ضربان قلب در حال استراحت، فشار خون سیستولیک و دیاستولیک، شاخص توده بدنی (BMI)، دور شکم، قند خون ناشتا و کورتیزول سرم (هورمون استرس) شرکت‌کنندگان در ابتدا و پس از اتمام مداخله ارزیابی شد.

پیلاتس و سلامت زنان

پیلاتس چندین معیار سلامت را در زنان بهبود بخشید. برنامه چهار هفته‌ای پیلاتس با بهبود در معیارهای قلبی عروقی، متابولیکی، آنتروپومتریک و عصبی-هورمونی همراه بود، اگرچه همه تغییرات در هر گروه سنی از نظر آماری معنی‌دار نبودند.

در گروه سنی جوان‌تر، کاهش قابل‌توجهی در ضربان قلب، فشار خون، شاخص توده بدنی و قند خون ناشتا پس از مداخله چهار هفته‌ای مشاهده شد. کاهش فشار خون پس از مداخله در گروه سنی مسن‌تر به‌طور قابل‌توجهی بیشتر از گروه سنی جوان‌تر بود. شرکت‌کنندگان گروه سنی مسن‌تر همچنین کاهش بیشتری در سطح گلوکز و کورتیزول پس از مداخله نسبت به شرکت‌کنندگان گروه سنی جوان‌تر تجربه کردند.

تجزیه‌وتحلیل همبستگی، ارتباط معناداری را بین سازگاری‌های قلبی عروقی، متابولیکی و عصبی- هورمونی، به‌ویژه بین ضربان قلب و پاسخ‌های فشار خون در گروه جوان‌تر و بین شاخص توده بدنی و تغییرات گلوکز ناشتا در گروه مسن‌تر نشان داد.

پیلاتس ممکن است از تنظیم قلبی متابولیک و استرس پشتیبانی کند. این تحقیق یافته‌هایی را برجسته کرد که از پیلاتس به‌عنوان مداخله ورزشی چندبعدی بالقوه مفید برای سلامت قلبی متابولیکی و تنظیم استرس حمایت می‌کند. به‌طور خاص، این یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه چهار هفته‌ای پیلاتس با سازگاری‌های مطلوب قلبی‌عروقی، متابولیکی، آنتروپومتریک و عصبی-هورمونی در زنانی که پیش از این بی‌تحرک بوده‌اند، مرتبط است.

بین گروه‌های سنی ۳۰ تا ۴۰ سال و ۵۰ تا ۶۰ سال، کاهش قابل توجه بیشتری در فشار خون در گروه سنی بالاتر مشاهده شد که ممکن است به‌دلیل بار قلبی-متابولیکی بالاتر در ابتدا باشد و در نتیجه پتانسیل بیشتری برای بهبود پس از مداخله ایجاد کند.

به‌طور مشابه، کاهش به‌نسبت بیشتر در سطوح گلوکز ناشتا و کورتیزول مشاهده شده در شرکت‌کنندگان مسن‌تر نشان می‌دهد، افرادی که اختلال عملکرد متابولیک و عصبی-هورمونی پایه بالاتری دارند، ممکن است از مداخلات ورزشی ساختاریافته مانند پیلاتس سود بیشتری ببرند.

اگرچه پیلاتس با افزایش مصرف انرژی و فعال‌سازی عصبی-عضلانی و با پیشرفت پایبندی به رفتارهای سالم، به بهبود ترکیب بدن کمک می‌کند، محققان فکر می‌کنند که بعید است، میزان کاهش شاخص توده بدنی مشاهده شده در طول چهار هفته تنها با تمرینات پیلاتس توضیح داده شود. در عوض، آنان معتقدند که تغییر مشاهده شده به‌دلیل اثرات ترکیبی پیلاتس و تغییرات رژیم غذایی است، زیرا به شرکت‌کنندگان دستور داده شد که در طول دوره مداخله از مصرف الکل، محصولات حاوی قند و نوشیدنی‌های شیرین شده با قند خودداری کنند.

در گروه سنی جوان‌تر، همبستگی مشاهده‌ شده بین ضربان قلب و فشار خون، پاسخ‌های هماهنگ قلبی‌عروقی را پس از مداخله پیلاتس نشان می‌دهد. به‌طور مشابه، همبستگی منفی مشاهده‌ شده بین کورتیزول و فشار خون و همبستگی مثبت بین کورتیزول و شاخص توده بدنی نشان می‌دهد که سازگاری عصبی-هورمونی ممکن است ارتباط نزدیکی با تنظیم قلبی عروقی و آنتروپومتریک پس از مداخله داشته باشد.

در گروه سنی بالاتر، ارتباط مثبت مشاهده شده بین شاخص توده بدنی و گلوکز ناشتا، رابطه بین چاقی و تنظیم متابولیک را برجسته می‌کند. به‌طور مشابه، همبستگی مثبت مشاهده شده بین فشار خون و شاخص توده بدنی نشان می‌دهد که بهبود در تنظیم عروقی ممکن است با کاهش توده بدنی مرتبط باشد.

به‌طور کلی، یافته‌های این تحقیق نشان می‌دهد که سازگاری‌های فیزیولوژیکی حاصل از پیلاتس شامل مکانیسم‌های به‌هم پیوسته  قلبی‌عروقی، آنتروپومتریک، متابولیک و عصبی-هورمونی با الگوهای پاسخ وابسته به سن متمایز است.

محدویت‌های تحقیق

این تحقیق به‌دلیل عدم وجود گروه کنترل غیرتجربی، فاقد اعتبار درونی و استنتاج علّی قطعی است. علاوه بر این، حجم نمونه به‌نسبت کوچک، قدرت آماری را کاهش داده و تعمیم‌پذیری یافته‌ها را محدود می‌کند. محققان همچنین خاطرنشان کردند که کورتیزول با استفاده از اندازه‌گیری ناشتای صبحگاهی ارزیابی شده است که نتیجه‌گیری در مورد تنظیم گسترده‌تر محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال(HPA) را محدود می‌کند.

تحقیقات در مقیاس بزرگتر با دوره‌های پیگیری طولانی‌تر در آینده مورد نیاز است تا به‌طور قطعی ارتباط علّی بین تمرین پیلاتس و سازگاری فیزیولوژیکی را اثبات کند.

نتایج این تحقیق در مجله زندگی (Life) منتشر شده است.