اکونومیست نوشت: شمار زیادی از اسرائیلی‌های مقیم خارج برای شرکت در انتخابات به کشور بازمی‌گردند؛ بسیاری از آن‌ها انگیزه‌های جدی برای تسویه‌حساب سیاسی دارند.
به گزارش انتخاب، در ادامه این مطلب آمده: روی ساریگ (ROI SARIG) در لندن تقریباً به هر اندازه‌ای که ممکن باشد، اسرائیلی است. او در یک کیبوتص به دنیا آمده و خانواده‌اش ریشه‌هایی دارند که به پیش از استقلال اسرائیل بازمی‌گردد؛ رویدادی که او هر سال آن را جشن می‌گیرد. ساریگ اخبار و سیاست اسرائیل را با دقت دنبال می‌کند، مرتب به این کشور سفر می‌کند و قصد دارد روزی به آن بازگردد. بااین‌حال، او در طول ۲۲ سالی که در بریتانیا، کشور زادگاه همسرش، زندگی کرده است، حتی یک بار هم در انتخابات اسرائیل رأی نداده است.
او می‌گوید: «این‌طور نبود که بخواهم از هویت اسرائیلی‌ام فاصله بگیرم؛ اما معتقد بودم چون آنجا زندگی نمی‌کنم، درست نیست که رأی بدهم.»
بااین‌حال، امسال او برای انجام دقیقاً همین کار، در روز ۲۷ اکتبر به اسرائیل پرواز خواهد کرد.
او به‌هیچ‌وجه تنها نیست. در سراسر جوامع بزرگ یهودیان و اسرائیلی‌های پراکنده در خارج از کشور، طی هفته‌های اخیر، این موضوع در گفت‌وگوهای دور میز شام و در کنیسه‌ها مطرح بوده است که چه کسانی برای رأی دادن به کشور بازمی‌گردند.
بر اساس قوانین انتخاباتی اسرائیل، تنها گروه‌های محدودی از شهروندان و خانواده‌هایشان، از جمله دیپلمات‌ها و کارکنان آژانس یهود، نهاد اصلی مسئول ترویج «علیه» ــ اصطلاح عبری برای مهاجرت یهودیان به اسرائیل ــ می‌توانند در سفارتخانه‌های این کشور در خارج از اسرائیل رأی بدهند. به‌جز اسرائیلی‌های ساکن سرزمین‌های اشغالی کرانه باختری، سایر افراد باید برای استفاده از حق دموکراتیک خود به اسرائیل بازگردند.
نمی‌توان با قطعیت گفت چه تعداد از آن‌ها به کشور بازخواهند گشت، اما به نظر می‌رسد شمارشان بی‌سابقه باشد. ائتلاف اید (Aid Coalition)، یک گروه غیرانتفاعی آمریکایی که بر ترویج دموکراسی در اسرائیل تمرکز دارد، پیش‌بینی می‌کند بیش از ۵۰ هزار اسرائیلیِ مقیم آمریکا برای شرکت در انتخابات به کشور بازگردند.
ممکن است رقابت انتخاباتی بسیار نزدیک باشد. بر اساس سامانه رصد نظرسنجی‌های ما، حزب لیکود به رهبری بنیامین نتانیاهو و حزب جدید «یاشار» به رهبری گادی آیزنکوت، شانه‌به‌شانه یکدیگر حرکت می‌کنند.
دالیا شایندلین، استراتژیست سیاسی و نظرسنجی‌سنج، معتقد است که امسال هر ۴۰ هزار رأیی که یک حزب به دست آورد، می‌تواند به کسب یکی از ۱۲۰ کرسی کنست، پارلمان اسرائیل، منجر شود. البته این نسبت بسته به میزان مشارکت و سهم هر حزب از آرای مأخوذه تغییر می‌کند.
هیچ‌کس نمی‌داند اسرائیلی‌های مقیم خارج چگونه رأی خواهند داد، اما منطقی است فرض کنیم بخش بزرگی از آن‌ها به احزابی گرایش داشته باشند که مخالف لیکود هستند؛ زیرا به گفته شایندلین، «تلاش‌های عمده برای کمک به بازگشت مردم، عمدتاً در محافل لیبرال صورت می‌گیرد.»
بسیاری از کسانی که قصد بازگشت دارند، در اعتراضات سال ۲۰۲۳ علیه اصلاحات قضایی نتانیاهو شرکت کرده بودند؛ اصلاحاتی که از نظر آن‌ها حمله‌ای به دموکراسی اسرائیل محسوب می‌شد.
ناکامی دولت در جلوگیری از حملات حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ و نحوه پیشبرد جنگ در غزه نیز بر خشم آن‌ها افزوده است.
جنی کانانوف، یکی از بنیان‌گذاران اسرائیلی شبکه «ما دموکراسی هستیم» (We Democracy) در بریتانیا که از جنبش حامی دموکراسی در اسرائیل حمایت کرده است، می‌گوید: «برای اسرائیلی‌های خارج از کشور، تماشای این وضعیت مانند تماشای یک تصادف رانندگی در حرکت آهسته بوده است.»
او می‌افزاید: «برخی احساس می‌کنند این آخرین فرصت است تا به‌نحوی اوضاع را اصلاح کنند.»
