دنیس سیترونوویچ، عضو اندیشکده شورای آتلانتیک نوشت: تصمیم اخیر درباره اخراج افسران هلندی از مقر نیروهای چندملیتی در کریات گات، در کنار بررسی امکان اخراج افسران بریتانیایی که آنها نیز در آنجا خدمت میکنند، نمونه دیگری از واکنش اسرائیل است که از مواجهه با یک واقعیت ساده خودداری میکند؛ و آن اینکه اروپا سیاست اسرائیل در کرانه باختری را نمیپذیرد و هیچ اقدام اسرائیلی، از جمله اخراج افسران، نمیتواند این واقعیت را تغییر دهد. تلاش برای چنین کاری شبیه تلاش برای خشک کردن دریا با یک قاشق است.
به گزارش «انتخاب»؛ در ادامه این مطلب آمده است: برخلاف ادعای رایج در اسرائیل، اقداماتی که هلند علیه اسرائیل اتخاذ کرده و بیشتر آنها همچنان در حد اظهارات و مواضع سیاسی است، ناشی از «نفرت از اسرائیل» نیست؛ بلکه اساساً ناشی از مخالفت با سیاستی است که دولت اسرائیل در کرانه باختری دنبال میکند. حتی بیشتر این طرفهای اروپایی خواهان مشاهده تغییری در سیاست اسرائیل هستند؛ تغییری که مشخصاً بتواند زمینه را برای بازسازی و تقویت روابط میان اسرائیل و اتحادیه اروپا فراهم کند.
دولت اسرائیل به جای آنکه اقدامات هلند را بهعنوان یک زنگ هشدار تلقی کند، تصمیم گرفته است هلند را مجازات کند. شاید اخراج افسران با تشویق برخی محافل راستگرا روبهرو شود، اما این اقدام واقعیت اساسی را تغییر نخواهد داد؛ اسرائیل نمیتواند از هر دو طرف چوب را در دست بگیرد: از یک سو به سمت الحاق تدریجی کرانه باختری حرکت کند و از سوی دیگر انتظار داشته باشد روابط سیاسی و اقتصادی خود با اروپا را عمیقتر کند، گویی هیچ اتفاقی تغییر نکرده است.
پیام اروپا به اسرائیل در آستانه انتخابات روشن است: کشورهای اروپایی برای مدت طولانی واقعیت در حال شکلگیری در کرانه باختری را نخواهند پذیرفت و اگر مسیر کنونی ادامه پیدا کند، آماده اتخاذ اقدامات مهمتر خواهند بود. شاید واکنشهای «صهیونیستیِ مناسب» در سیاست داخلی اسرائیل موفق باشند، اما مواضع اروپاییها را تغییر نخواهند داد.
افزون بر این، کسانی که تصور میکنند چنین واکنشهایی لندن، لاهه یا دیگر پایتختهای اروپایی را وادار خواهد کرد در مخالفت خود با سیاست اسرائیل در سرزمینهای فلسطینی تجدیدنظر کنند، ممکن است دقیقاً به نتیجهای معکوس دست یابند. اقدامات نسبتاً محتاطانهای که تاکنون اتخاذ شدهاند، ممکن است هرچه این احساس در اروپا تقویت شود که اسرائیل اساساً «پیام را نمیفهمد»، به اقدامات شدیدتری تبدیل شوند.
شاید دولت اسرائیل در پی اجرای سیاست «این باید برای دیگران عبرت باشد» و بازداشتن سایر کشورها از اتخاذ اقدامات مشابه باشد، اما به نظر میرسد شمار قابلتوجهی از کشورهای اروپایی از خط قرمز عبور کردهاند؛ آنها دیگر انتقاد از اسرائیل و اتخاذ اقداماتی علیه سیاست این کشور در کرانه باختری را خطی نمیدانند که نباید از آن عبور کرد. از این منظر، واکنش خود اسرائیل میتواند به منافع اسرائیل آسیب برساند؛ زیرا به جای بازداشتن از اقدامات بیشتر، ممکن است موجب تعمیق رویارویی و قرار گرفتن اسرائیل در معرض اقدامات بیشتری علیه آن شود.
مشکل عمیقتر دقیقاً در همینجا نهفته است؛ روزی که رئیس یک حزب جدید اسرائیلی «مهاجرت داوطلبانه» را بهعنوان راهحل غزه مطرح میکند و همزمان یک عضو کنست از یک بازدید نظامی سوءاستفاده میکند تا در کرانه باختری قانون را به دست خود اجرا کند، هیچ بهبودی در دستگاه تبلیغات و رسانهای اسرائیل نمیتواند جایگاه اسرائیل در اروپا را بهطور اساسی تغییر دهد.
مشکل اسرائیل، مشکل «هاسبارا» (Hasbara؛ تبلیغات و دیپلماسی عمومی اسرائیل) نیست؛ مشکل در سیاست است. این مسئله باید برای کسانی نیز زنگ هشدار باشد که مدعیاند میخواهند نتانیاهو را جایگزین کنند، اما به محض مطرح شدن عبارت «کشور فلسطینی» دچار سردرگمی میشوند. لازم نیست متعهد شوند که فردا صبح یک کشور فلسطینی تشکیل خواهند داد، اما باید یک مسیر سیاسی معتبر ارائه کنند که امکان جدایی از فلسطینیان را حفظ کند و واقعیت الحاق تدریجی را متوقف سازد.
هر کس تصور کند میتواند روابط خارجی اسرائیل را بازسازی کند، مشروعیت آن را در اروپا احیا کند و جایگاه بینالمللیاش را بهبود بخشد و در عین حال، در عمل همان سیاست کنونی را در کرانه باختری ادامه دهد، خودش را فریب میدهد.
اروپا از اسرائیل متنفر نیست؛ بلکه با سیاستهای آن مخالف است. و این مسئله از طریق رسانهها، اخراج افسران یا اتخاذ واکنشهای تحریکآمیز جدید حل نخواهد شد؛ این وضعیت تنها از طریق تغییر سیاست قابل تغییر است.
