تصاویر تجملی منتشرشده از مراسم ازدواج رونالدو و جورجینا در فضای مجازی، ساخته هوش مصنوعی بود. این زوج مطرح با بیش از ۷۵۰ میلیون دنبال‌کننده در اینستاگرام، برخلاف تصور عمومی، مراسمی کاملاً خصوصی و خانوادگی را در خانه و با حضور پنج فرزندشان برگزار کردند. تصاویر واقعی این مراسم را می‌توان روایتی از تعریف متفاوت آنها از ثروت دانست؛ جایی که خانواده، در کنار ثروت مادی، مهم‌ترین شکل ثروت و خوشبختی است.

 

 تصاویر جعلی زیادی از عروسی کریستیانو رونالدو و جورجینا رودریگز با کلیشه‌های یک زوج فوق ثروتمند در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد؛ از جمله تصاویری که ادعا می‌کردند چهره‌های معروفی از جمله مسی، امباپه، هالند و هری کین در عروسی این فوق ستاره فوتبال دنیا حضور دارند، اما این تصاویر ساخت هوش مصنوعی بودند و حضور این فوتبالیست‌ها در مراسم واقعیت نداشت. به عبارتی اینترنت یک عروسی باشکوه برای رونالدو ساخته بود در حالی که خود رونالدو و جورجینا انتخاب کردند یک مراسم بسیار خصوصی در اتاق نشیمن خانه‌شان داشته باشند. اتفاقی که بیانگر یک پارادوکس عمیق است؛ تصوری کاملا متفاوت که مردم از یک عروسی فوق لاکچری با لباس‌های پر زرق و برق، جواهرات، عمارت، گل‌های فراوان، مهمانان مشهور، نورپردازی سینمایی و ماشین‌های لوکس و میزهای مجلل دارند با تصاویری که این زوج از مراسم عروسی خود منتشر کردند.

 

البته این زوج به مجله «ووگ» اعلام کرده‌اند تصمیم دارند در آینده جشنی هم در کنار خانواده و دوستان‌شان برگزار کنند. اما نکته قابل توجه، پارادوکسی است که عامه مردم از مفهوم ثروت دارند. عکس‌های واقعی نشان می‌دهد که این زوج در مراسم خصوصی ازدواج‌شان لباس‌هایی را انتخاب کرده‌اند که در عین سادگی از مطرح‌ترین و گران‌ترین برندها تهیه شده‌اند و با لباس‌های رسمی مرسوم همه‌ عروسی‌ها متفاوت هستند.

 

در فرهنگ تصویری امروز، نشانه‌های قابل فهم ثروت و موفقیت در اشیاء پر زرق و برق و لاکچری خلاصه می‌شود و به نظر می‌رسد جامعه برای آدم‌های بسیار ثروتمند و مشهور هم یک نسخه یا سناریوی آماده از مفهوم خوشبختی دارد. به همین دلیل عکس‌هایی که هوش مصنوعی از مراسم ازدواج این زوج بازتولید کرده است در تجملات آشکار خلاصه می‌شود. در واقع هوش مصنوعی برای ساخت مدل‌های تصویر از الگوهای بصری و داده‌هایی که در فرآینده آموزش آموخته است، استفاده می‌کند و در پاسخ به یک پرامپت، کلیشه‌های رایج فرهنگی از ثروت و تجمل را بازسازی می‌کند.

 

 

 

رونالدو و جورجینا از مجله «Vogue» که یکی از مهم‌ترین مراجع جهانی مد و سبک زندگی است می‌خواهند تا ازدواج خصوصی آنها را پوشش دهد. رسانه‌ای که در شکل دادن به فرهنگ بصری تصور مردم از لوکس بودن و سبک زندگی، نقش بسزایی داشته است؛ تصویری که این مجله از زندگی ایده‌آل این زوج به ما نشان می‌دهد با تصویری که مردم از مراسم ازدواج آنها ساخته‌اند کاملا متفاوت است. در واقع این مجله سعی می‌کند یک روز خاص را به شیوه‌ای معمولی از مراسم این ازدواج به نمایش بگذارد.

 

جلد دیجیتالی تابستانی مجله ووگ به تصویر ازدواج خصوصی رونالدو و جورجینا اختصاص پیدا کرده است. زوجی که در عین داشتن یک ثروت عظیم با لباس‌هایی به ظاهر ساده و برخلاف لباس‌های رسمی همه‌ عروس‌ و دامادها مقابل دوربین قرار گرفته‌اند و مراسم نیز به صورت کاملا خصوصی در خانه و یک فضای مذهبی، نه در هتل و با محوریت خانواده برگزار شده است. جورجینا به مجله «ووگ» گفته است: «چیزهایی که ما داریم، قصر، خانه، جزیره، ماشین، برایمان در دسترس است اما صمیمیت و خلوت چیز نادری است». این جمله می‌تواند بیانگر آن باشد که در عصر نمایش دائمی امروزی، «خصوصی بودن» هم به یک نوع تجمل تبدیل شده است.

 

 

 

سادگی لباس جورجینا در عکس‌های منتشرشده و کت و شلواری که رونالدو بدون کراوات و همراه تی‌شرت در مراسم‌شان پوشیده است به معنی ارزان یا معمولی بودن نیست بلکه مخاطب را با نوعی سادگی لوکس مواجه می‌کند چرا که جواهراتی که جورجینا استفاده کرده است تجملات را به رخ می‌کشد و این همان تفاوتی است که در فرهنگ مصرف امروز اهمیت پیدا کرده است. در واقع رونالدو و جورجینا با برگزاری مراسم ازدواج‌شان به این شکل، نوع تجمل را تغییر داده‌اند.

 

از سوی دیگر توجه به پنج فرزند خانواده در این مراسم و نگاه عاشقانه به آنان، ثروت را از یک مفهوم اقتصادی به یک مفهوم عاطفی می‌کشاند. روایتی که قصد دارد بگوید ما فقط ثروتمند نیستیم؛ ما یک خانواده خوشبخت هستیم. جورجینا درباره این موضوع و درباره فرزندانش به مجله «ووگ» گفته است: «آنان قهرمان مراسم هستند، همان‌طور که در تمام روزهای زندگی خانواده چنین نقشی دارند». این در حالی است که معمولا سلبریتی‌ها در مراسم عروسی خود تمرکز اصلی را روی عروس و داماد و مهمانان مشهور می‌گذارند اما در مراسم خصوصی این زوج، خانواده نقش اصلی را دارد به عبارتی این زوج تلاش کرده‌اند تصویر زندگی مطلوبشان را نشان دهند و بگویند در کنار ثروت و پولی که دارند، برای آنها ثروت عمیق و مهم‌تر، خانواده است.

 

 

 

عکس‌هایی که مجله ووگ از فردای روز عروسی آنان منتشر کرده، این زوج را در حال انجام روتین ورزشی‌شان نشان می‌دهد. به عبارتی برگشت به روتین و سبک زندگی حتی یک روز پس از ازدواج. در واقع بخشی از این عکس‌ها تجملات را به شکل جزئیات و با نشان دادن جواهرات لوکس در کنار لباس‌های ساده به نمایش می‌گذارند. عکس‌های واقعی منتشرشده از این مراسم تلاش می‌کنند تجمل را از مقیاس به استایل و لباس منتقل کنند تا مخاطب پس از دیدن تصاویر بگوید چه آدم‌های مهمی در این قاب هستند و این همان چیزی است که در تبلیغات لوکس زیاد دیده می‌شود؛ اینکه کالا و محیط عقب می‌روند و استایل فرد مشهور حامل ارزش می‌شود.

 

«زنِ مشهور»، «مادر» و «چهره فشن» تصویرهایی هستند که جورجینا سال‌ها با آن در اینستاگرام و رسانه‌ها زندگی کرده است و او همین تصاویر را فردای روز عروسی‌اش هم نشان می‌دهد. عکس‌های او روایت‌کننده این واقعیت هستند که در فرهنگ اینفلوئنسری امروز، سبک زندگی از خودِ رویداد مهم‌تر شده است.

 

عکس‌هایی که مردم بر اساس تصورات خودشان به وسیله هوش مصنوعی ساخته بودند با تصاویری که این زوج از مراسم ازدواج‌شان منتشر کردند تضادی را از تصویر زندگی مطلوب نشان می‌دهد. مردم به وسیله هوش مصنوعی آن چیزی را درباره دیگری می‌سازند که  دوست دارند خودشان ببینند، نه آن چیزی را که آن دیگری واقعا می‌خواهد.

 

 

 

به نظر می‌رسد هوش مصنوعی در حال تبدیل شدن به ابزاری برای ساخت تصویری از خوشبختی است و عروسی یک زوج ثروتمند و مشهور را در تجملات عیان خلاصه می‌کند. تصاویری که هوش مصنوعی بر اساس خواسته مخاطبان منتشر می‌کند لزوما تصویری از آینده واقعی افراد نیست؛ بیشتر تصاویری است از آینده‌ای که انسان امروز دوست دارد در ذهن خود داشته باشد. در واقع هوش مصنوعی ابزاری شده تا مخاطبان بگویند از آینده و دیگران چه می‌خواهند. به نظر می‌رسد هوش مصنوعی فقط آینده را پیش‌بینی نمی‌کند بلکه آینده‌ای‌ را به ما نشان می‌دهد که جامعه آرزو دارد.

 

انسان همواره به ساختن دنیای خیالی علاقه نشان داده است و گویای آن اسطوره‌ها و قصه‌هایی هستند که در همه فرهنگ‌ها روایت می‌شوند. سینما، بازی‌های رایانه‌ای و هوش مصنوعی نیز هزینه و مهارت لازم برای ساختن این خیال را تقریبا به صفر رسانده است. قبلا اگر کسی می‌خواست عروسی رویایی رونالدو را بسازد، باید طراح، عکاس، فتوشاپ‌کار یا فیلم‌ساز می‌داشت اما امروز به لطف هوش مصنوعی یک جمله دستور می‌دهد: «یک مراسم عروسی مجلل قرن برای رونالدو و جورجینا بساز» و چند ثانیه بعد یک آلبوم عکس از این مراسم در شبکه‌های اجتماعی وایرال می‌شود تا جایی که بسیاری قادر به تشخیص نادرست یا درست بودن همان عکس‌ها نیستند.

 

و باز هم این مسئله مطرح می‌شود که قبل از استفاده از هر تکنولوژی، فرهنگ استفاده از آن ضروری‌تر است. این روزها همه به دنبال آموزش استفاده از هوش مصنوعی هستند؛ اینکه چطور پرامپت بنویسند، چطور عکس بسازند، چطور متن تولید کنند و چگونه به کارهایشان سرعت دهند. کاربران شبکه‌های اجتماعی با ساختن عکس‌ها و متن‌های به دور از واقعیت به دنبال جذب مخاطب بیشتر و دیده شدن بیشتر هستند. همین امر می‌تواند به یکی از نگرانی‌های جدی فرهنگی استفاده از هوش مصنوعی تبدیل شود، اینکه ساختن غیر واقعیت به وسیله این ابزار آنقدر آسان ‌شود که تحمل واقعیت را برای انسان سخت‌ کند. بویژه برای کودکان و نوجوانانی که از همان ابتدا با امکان ساختن هر تصویری که دوست دارند بزرگ می‌شوند.

 

 

هوش مصنوعی به یک نوجوان امکان می‌دهد تا عکس‌هایی از بدن و استایل ایده‌آل خود بسازد، خانه رویایی‌اش را بسازد، خودش را در سفرهایی ببیند که  هرگز نرفته است یا تصاویری را که دوست دارد از عروسی رونالدو ببیند بسازد. این تصویرسازی‌ها هم جنبه مثبت دارند و هم جنبه منفی. اگر بخواهیم از دریچه مثبت به آن نگاه کنیم این تصویرسازی‌ها می‌تواند برای یک نوجوان منبع الهام‌بخش باشد تا برای رسیدن به اهدافش تلاش کند و نکته منفی آن، آسان شدن غیر واقعیت‌هاست که تحمل واقعیت را برای انسان دشوار می‌کند.

 

شاید مسئله اصلی هوش مصنوعی تنها این نباشد که می‌تواند تصویری جعلی از یک عروسی، یک بدن، یک خانه یا یک سبک زندگی بسازد. مسئله عمیق‌تر، آن است که وقتی ساختن هر تصویری که آرزو داریم به سادگی ممکن می‌شود، ممکن است فاصله میان «آنچه هست»، «آنچه آرزو داریم باشد» و «آنچه تصور می‌کنیم باید باشد» کم‌کم از بین برود. رونالدو و جورجینا شاید برای یک روز خاص، زندگی خود را آن‌گونه که خودشان می‌خواستند به تصویر کشیده باشند؛ اما تصاویری که مردم پیش از آنها با هوش مصنوعی ساخته بودند، زندگی‌ای را نشان می‌داد که دیگران فکر می‌کردند آنها باید داشته باشند. شاید سواد هوش مصنوعی در نهایت فقط آموزش ساختن تصویر نباشد؛ آموزش تشخیص این مرز باشد که کدام تصویر، واقعیت ماست و کدام تصویر، میل ما به واقعیت.

 

 

منبع: ایسنا