روزنامه فرانسوی لوفیگارو نوشت: امارات متحده عربی که نگران تهدید ایران است، برای تأمین امنیت مرزها و چاههای نفت خود از فناوری اسرائیل استفاده میکند. در دل کویر، دیوار اُخرایی رنگی که مرز با سلطاننشین عمان را مشخص میکند، برای دو کنجکاوی که نزدیک پست مرزی «هیلی» صحبت میکنند، بیاهمیت به نظر میرسد. آنها به هیچ وجه تصور نمیکنند که این دیوار تا حد زیادی با استفاده از فناوریای ساخته شده که از اسرائیل آمده است؛ کشوری که امارات با آن روابط دیپلماتیک ندارد.
به گزارش سرویس بینالملل انتخاب، در ادامه این مطلب آمده: اگر یکی از آنها این «دیوار هوشمند» مملو از حسگرها را لمس کند، دوربینهای مخفی کوچکترین حرکت و مشخصات صورت او را ثبت میکنند و این دادهها بلافاصله به پروندههای سرویسهای اطلاعاتی و پلیس منتقل میشود. اما مهمتر از آن، بلافاصله نیروهای امنیتی را به حرکت درمیآورد؛ قابلیتی که مثلاً در دوربینهای فیلمبرداری از تروریستهای حملهکننده به متروی لندن در سال ۲۰۰۵ وجود نداشت.
این فناوری پیشرفته توسط AGT (فناوریهای جهانی آسیا)، یکی از موفقترین شرکتها در بازار جهانی امنیت، تأمین شده است. در سالهای اخیر، AGT قرارداد سودآوری به ارزش ۳ میلیارد دلار برای حفاظت از مرزهای ابوظبی و پانزده سایت نفتی این امارت به دست آورده است. ابوظبی تنها کشور عربی است که جرات برقراری چنین روابط تجاری حساسی با اسرائیل را دارد.
به طور رسمی، AGT دو دفتر مرکزی (زوریخ و ابوظبی) و چندین شعبه در سراسر جهان دارد. اما در واقعیت، این شبکه توسط ماتی کخاوی، اسرائیلی مقیم آمریکا، اداره میشود. او فرد کلیدی «تجارت مخفی» بین اسرائیل و ابوظبی است، در کنار یوسی بیلین، «کبوتر صلح» سابق که به مدیر ثروت در خلیج فارس تبدیل شده، و انجمن «دوستان ابراهیم» که شامل بازرگانان یهودی آمریکایی و اماراتی میشود.
کخاوی پس از ثروتمند شدن در املاک، در پی حملات ۱۱ سپتامبر وارد بازار امنیت شد. یوسی ملمن، روزنامهنگار اسرائیلی، میگوید: «او سپس شروع به استخدام ژنرالهای بازنشسته ارتش اسرائیل و اعضای سابق موساد کرد، از جمله ژنرال آموس مالکا، رئیس سابق آمان (اطلاعات نظامی اسرائیل) از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱.»
یک مقام اماراتی که خواست نامش فاش نشود، تأیید میکند: «درست است، ما بیش از حد به منشأ تأمینکنندگانمان حساس نیستیم. ما یک اولویت داریم: به دست آوردن آخرین فناوری برای دفاع از قلمرو خود. ما عملگرا هستیم. ما پول داریم. به دنبال کسی هستیم که بتواند سیستمی حفاظتی یکپارچه و قابل بهروزرسانی منظم به ما تحویل دهد.» و در این زمینه، صنعت اسرائیل پیشرو است، به ویژه در زمینه پهپادها؛ هواپیماهای بدون سرنشینی که ابوظبی برای محافظت از چاههای نفت و فردا از نیروگاه هستهای خود (اولین نیروگاه در شبهجزیره عربستان) تهیه کرده است. این مقام اماراتی خاطرنشان میکند: «این یک مفهومی نیست که اسرائیلیها به ما میفروشند، بلکه تجهیزات عملیاتی است.»
در سواحل خلیج فارس، درگیری اسرائیل و فلسطین بسیار دور به نظر میرسد. خطیر مساعد، مشاور مالی حاکم امارت همسایه رأسالخیمه، میگوید: «اماراتیها واقعاً کینهای از اسرائیل ندارند.» او خود پیشنهادهایی از بازرگانان اسرائیلی (که دارای پاسپورت آمریکایی یا بریتانیایی نیز هستند) دریافت کرده است.
سال گذشته، اندکی پس از عملیات ارتش اسرائیل علیه حماس در غزه، ابوظبی ظاهراً دو فروند هواپیمای هشداردهنده پیشرفته از شرکت «رادوم اوییشن سیستمز» در پتخ تیکوا (نزدیک تلآویو) خریداری کرد. این هواپیماها که مجهز به ایستگاههای شنود هستند، میتوانند ارتباطات را در آبهای سرزمینی خلیج فارس رهگیری کنند؛ جایی که سه جزیره [متعلق به ایران] قرار دارند. دیپلمات غربی اشاره میکند: «تهدید ایران است که امارات را به سمت اسرائیل سوق میدهد.»
امارات از حمله تلافیجویانه ایران به تأسیسات نفتی خود (در صورت بمباران غربی سایتهای هستهای تهران) میترسد. ابوظبی به فرانسه حق تأسیس پایگاه نظامی اعطا کرده، اما همچنین وارد یک «برنامه اطلاعاتی مبتنی بر تصویر» بلندپروازانه شده است که منافع اسرائیلی در آن دیده میشود.
سال گذشته، «مرکز شناسایی فضایی» ابوظبی با اپراتور خصوصی ماهوارههای اسرائیلی، ImageSat، قراردادی امضا کرد که به آن دسترسی به تصاویر ماهواره Eros B را میدهد. این خبر که در نشریه آمریکایی دفنس نیوز منتشر شد، توسط امارات تکذیب گردید. اما این امر مانع از آن نمیشود که کارشناسان تأکید کنند ابوظبی در واقع از سال ۲۰۰۶ یک قرارداد مشارکت برای دسترسی مستقیم و بنا به صلاحدید خود به برنامهریزی ماهواره Eros A دارد. هدف: نظارت بر قلمرو امارات و آبهای خلیج فارس، جایی که ایران ممکن است تلافی کند.
ژنرال خالد البوعینین، فرمانده پیشین نیروی هوایی امارات، میگوید: «ما سرمایهگذاری زیادی روی سیستمهای هشدار پیشرفته میکنیم. برای ما، این مسئله بقا است. نگاه کنید در سال ۱۹۹۰ برای کویت چه اتفاقی افتاد. او چنین سیستم هشداردهندهای نداشت و یک روز صبح کویتیها با ارتش عراق از خواب بیدار شدند که تقاطعهای پایتختشان را کنترل میکرد.»
آیا اسرائیلیها در امارات هستند؟ این یک راز آشکار در شورای عالی امنیت ملی (CNIA)، نهاد مسئول حفاظت از سایتهای حساس، است؛ جایی که شاید به دلیل عجیببودن، آنها را «مکزیکی» مینامند. یک بازدیدکننده فرانسوی اعتراف میکند: «من خودم دیدهامشان.» در صورت لزوم، شرکت «رویال جت» متعلق به شیوخ حاکم بر ابوظبی، این افراد ویژه را بدون سر و صدا جا به جا میکند.
در همین حال، شرکت «سیستمهای یکپارچه پیشرفته» (AIS)، یکی از زیرمجموعههای AGT، که آن هم فعالیتهای حساس خود را مشخصات کم حفظ کرده است، در پاسخ میگوید: «مقامات محلی از ما خواستهاند که ارتباط برقرار نکنیم.» هفتههای اخیر، AIS نتوانست مناقصهای برای تجهیز یک مرکز فرماندهی عملیات مشترک بین سه نیروی مسلح امارات را ببرد. ناامیدی دیگر برای «مکزیکیها»: قرارداد ۳ میلیارد دلاری حفاظت از مرزها در حال مذاکره مجدد است. یک مشاور خارجی در CNIA میگوید: «AGT ریسک را بیش از حد ارزیابی کرده بود. اماراتیها میخواهند قیمت را پایین بیاورند.»
آیا بین ابوظبی و شرکای اسرائیلی خود سردی ایجاد شده است؟ ترور محمود المبحوح، مسئول حماس در دبی توسط موساد در پایان ژانویه، آثار خود را بر جای گذاشته است. ژنرال البوعینین با عصبانیت میگوید: «اسرائیلیها حق ندارند برای تسویه حساب با دشمنانشان پیش ما بیایند. آنها از خط قرمز عبور کردهاند.»
اما برخی تردید دارند که ماجرای المبحوح تأثیر ماندگاری بر روابط پنهان آنها با اسرائیل بگذارد. مشاور خارجی CNIA میگوید: «اماراتیها موضوعات را تفکیک میکنند. پلیس تحقیقات خود را رسانهای کرد تا نشان دهد نمیتواند اجازه دهد دبی به مکانی باز برای معاملهگران اسلحه یا قاچاق کیفهای پول نقد تبدیل شود. اما در هسته اصلی، این ماجرا روابط آنها را با اسرائیلیها تغییر نخواهد داد. آنها به اسرائیلیها نیاز دارند.» شاید نه به هر قیمتی. آن مقام اماراتی میپرسد: «منطق آنها چیست؟ اسرائیلیها میخواهند دفاتر منافع تجاری در کشور ما باز کنند. آنها به دنبال ایجاد اقدامات اعتمادساز با جهان عرب هستند. اما اگر جنایت کنند، چگونه میتوان به آنها اعتماد کرد؟»
مستقر در ابوظبی و با مدیریت هلن پلوس فرانسوی، آژانس بینالمللی انرژی تجدیدپذیر (IRENA) «دروازه ورود رسمی» اسرائیلیها به خلیج فارس است. IRENA که سال گذشته راهاندازی شد، امروز ۱۴۰ عضو دارد که اسرائیل نیز یکی از آنهاست.
برای اولین بار در ژانویه، اوزی لانداو، وزیر اسرائیلی مسئول زیرساختهای ملی، به ابوظبی سفر کرد. وزارت امور خارجه اسرائیل پس از سفر همراه با حوادث جزئی، تأکید کرد: «این به معنای عادیسازی روابط نیست.» تلویزیون محلی در پخش خود، هیئت اسرائیلی را به دام انداخت. در لابی هتلشان، اعضای هیئت از برداشتن کارتهای شناسایی خود که ستاره داوود بر آنها نقش بسته بود، خودداری کردند. با این حال، این ناهماهنگیها مرحله بعدی فرایند یکپارچگی را زیر سؤال نمیبرد: گشایش یک نمایندگی دائمی اسرائیل نزد IRENA.
به لطف IRENA و نیروگاه هستهای غیرنظامی خود، ابوظبی میخواهد وجود داشته باشد. اما یک اقتصاددان غربی هشدار میدهد: «دیپلماسی ابوظبی هنوز بر این ایده استوار است که باید با همه، ترجیحاً از طریق تجارت، رابطه مثبت ایجاد کرد.» پس آیا آنها پیشگام هستند یا «خیانتکاران» به آرمان عرب؟ «این برای آنها اهمیتی ندارد.»
