خبرنگار کانال ۱۲ اسرائیل گفت: اکنون دو دولت رقیب در حال شکل‌گیری هستند: نخست، یک دولت اقلیت به رهبری گادی آیزنکوت که ممکن است از همین هفته آینده سوگند یاد کند. دوم، یک ائتلاف ۶۱ کرسی متشکل از احزاب حریدی.
به گزارش انتخاب، آمیت سگال خبرنگار شبکه ۱۲ رژیم صهیونسیتی اعلام کرد: آویگدور لیبرمن رسماً به تحریم چندین‌ساله احزاب حریدی پایان داده است. او پیش از انتخابات سه تعهد داده بود: ائتلاف نکردن با احزاب عرب، ائتلاف نکردن با بنیامین نتانیاهو و ائتلاف نکردن با احزاب حریدی. اکنون او به دو تعهد نخست پایبند مانده، اما از تعهد سوم عقب‌نشینی کرده است.
وی افزود: لیبرمن به شرکای خود در بلوک سیاسی‌اش چراغ سبز نشان داده تا بر اساس قانون سربازی سال ۲۰۱۸ با احزاب حریدی مذاکره کنند. خود لیبرمن در زمان تصدی وزارت دفاع این قانون را پیشنهاد کرده بود؛ قانونی که آن زمان با مخالفت حریدی‌ها مواجه شد و آن‌ها از آن زمان تاکنون از رد کردنش پشیمان بوده‌اند.
خبرنگار کانال ۱۲ عبری عنوان کرد: این قانون در مقایسه با طرح قانون سربازی بوآز بیسموت، بسیار ملایم‌تر است؛ بر اساس آن، اعمال تحریم‌های اقتصادی علیه مدارس مذهبی یشیوا تنها پس از سه سال آغاز می‌شود و هیچ‌گونه مجازات شخصی نیز در نظر گرفته نشده است. ارزیابی من: اگر این دولت تشکیل شود، با توجه به ۴۸ کرسی بلوک تغییر و ۱۳ کرسی احزاب حریدی، باید انتظار تشکیل دولتی با نخست‌وزیری چرخشی میان گادی آیزنکوت و آویگدور لیبرمن را داشت.
او تصریح کرد: بلوک تغییر، امتناع صبح امروز حزب «یهودیت متحد توراتی» از معرفی نتانیاهو به‌عنوان گزینه نخست‌وزیری را پیش‌پرداختی برای آغاز مذاکرات تلقی می‌کند. آریه درعی خواهان ادامه حمایت از نتانیاهو است، اما شورای حکمای تورات حزب شاس اعلام کرده که تشکیل دولت چپ‌گرا ممنوع است و خواستار تشکیل دولت وحدت شده است.
سگال عنوان کرد: محاسبه بلوک تغییر این است که اقدام خاخام «دوو لاندو» باعث خواهد شد سایر احزاب حریدی نیز مانند مهره‌های دومینو یکی پس از دیگری از موضع خود عقب‌نشینی کنند. بنابراین، اکنون دو دولت رقیب در حال شکل‌گیری هستند: نخست، یک دولت اقلیت به رهبری گادی آیزنکوت که ممکن است از همین هفته آینده سوگند یاد کند. دوم، یک ائتلاف ۶۱ کرسی متشکل از احزاب حریدی.
خبرنگار کانال ۱۲ رژیم صهیونیستی خاطرنشان کرد: این تحولی قابل‌توجه است؛ آن هم پس از چهار سال که لیبرمن و آیزنکوت کارزارهای انتخاباتی خود را بر مخالفت با احزاب حریدی متمرکز کرده بودند.
