نشریه آتلانتیک نوشت: رئیس‌جمهور به رأی‌دهندگان گفت طوری رفتار کنند که انگار نام او در برگه رأی انتخابات قرار دارد؛ آن‌ها هم دقیقاً همین کار را کردند.
به گزارش انتخاب، در ادامه این مطلب آمده: دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، چهره سیاسی مسلط قرن بیست‌ویکم بوده است. او یکی از غیرمحتمل‌ترین پیروزی‌های انتخاباتی تاریخ آمریکا را رقم زد و سپس بزرگ‌ترین بازگشت سیاسی را به نمایش گذاشت. او روابط ایالات متحده با جهان را دگرگون کرد، قواعد و انتظارات مربوط به ریاست‌جمهوری را از نو نوشت، شکاف‌های داخلی آمریکا را تشدید کرد و نحوه و میزان توجه آمریکایی‌ها به جایگاه ریاست‌جمهوری را تغییر داد. ترامپ همه‌جا حضور دارد و قدرت خود را از همین حضور فراگیر می‌گیرد.
اما امشب، ترامپ ناچار شده با واقعیت افول سیاسی خود روبه‌رو شود. او از رأی‌دهندگان خواسته بود انتخابات میان‌دوره‌ای را به همه‌پرسی درباره خودش تبدیل کنند و تصور کنند نام او در برگه رأی قرار دارد. رأی‌دهندگان به حرفش گوش دادند؛ اما سپس او را رد کردند.
این یک پاسخ منفی خیره‌کننده و گسترده به ترامپ است. به نظر می‌رسد دموکرات‌ها در مسیر پیروزی در مجلس نمایندگان قرار دارند و اگر روندها ادامه پیدا کند، ممکن است کنترل سنا را نیز به دست آورند؛ آن هم پس از آنکه آمریکایی‌ها نارضایتی شدید خود را از مسیری که رئیس‌جمهور طی دو سال گذشته کشور را در آن قرار داده، نشان دادند.
ترامپ اکنون احتمالاً ناچار خواهد شد با دموکرات‌های کنگره مواجه شود؛ دموکرات‌هایی که می‌توانند برنامه‌های او را مسدود کنند و از قدرت احضار افراد و صدور احضاریه برای تحقیقات برخوردار باشند. او همچنین باید با این احتمال روبه‌رو شود که حزبی که آن را به تصویر خود بازسازی کرده، به‌زودی به دنبال آینده‌ای فراتر از او باشد.
دونالد جی. ترامپ اکنون رسماً و به‌طور کامل به رئیس‌جمهوری تبدیل شده که دورانش رو به پایان است و قدرت سیاسی‌اش رو به افول گذاشته است.
اما هنوز آخرین حضور ترامپ را ندیده‌ایم. او همچنان فرمانده کل قوای آمریکاست، بر تحولات جهانی تسلط دارد، از اختیارات گسترده صدور فرمان‌های اجرایی برخوردار است و همچنان در جلب توجه عمومی رقیبی ندارد. او پیش‌تر بیش از یک بار از گورستان سیاسی بازگشته و قدرتمندتر از قبل ظاهر شده است
با این حال، او هرقدر هم قدرت داشته باشد و هرقدر هم صدایش بلند باشد، نمی‌تواند در برابر تقویم بی‌وقفه زمان مقاومت کند: انتخابات سراسری بعدی برای انتخاب جانشین او برگزار خواهد شد.
طولی نخواهد کشید که نام ترامپ به‌تدریج از تیتر خبرها کنار می‌رود و کارزار انتخابات ریاست‌جمهوری جای او را در صفحه نخست رسانه‌ها می‌گیرد. او با این احتمال نیز مواجه خواهد شد که یک رئیس‌جمهور دموکرات جانشینش شود؛ فردی که می‌تواند از وزارت دادگستری برای بررسی چهار سال گذشته و تحقیق درباره متحدان، دوستان، اعضای خانواده و کسب‌وکارهای ترامپ استفاده کند.
او همچنین با چیزی روبه‌رو خواهد شد که شاید بزرگ‌ترین ترسش باشد: بی‌اهمیت شدن و از دست دادن توجه عمومی.
ترامپ بدون مقاومت کنار نخواهد رفت. حتی مشخص نیست که او و جمهوری‌خواهان همکارش نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای را خواهند پذیرفت یا نه. ترامپ بارها انتظارات را زیر پا گذاشته و به همین دلیل، تعیین حد و مرز برای آنچه ممکن است انجام دهد، کاری احمقانه خواهد بود.
شکست‌های مورد انتظار امشب او را متواضع نخواهد کرد، اما نشان‌دهنده آغاز پایان است.
کارزار انتخاباتی ترامپ در انتخابات میان‌دوره‌ای به مضحک‌ترین، اما در عین حال قابل‌پیش‌بینی‌ترین شکل ممکن به پایان رسید.
ماه‌ها بود که از رئیس‌جمهور انتقاد می‌شد که از واقعیت‌های جامعه فاصله گرفته و دیگر مانند گذشته درک درستی از آنچه حامیانش را به هیجان می‌آورد، ندارد. او نگرانی‌های مردم درباره هزینه‌های زندگی را به تمسخر گرفت، در حالی که ثروت شخصی‌اش افزایش یافته بود؛ جنگی را آغاز کرد که آمریکایی‌ها خواهان آن نبودند؛ کاخ سفید را بازسازی کرد و برای ساخت بناهای یادبود مختلف به افتخار خودش برنامه ریخت.
سپس، دیروز تصمیم گرفت برای مقابله با این اتهام که بیش از حد درگیر پروژه‌های خودخواهانه و معاملات فاسد شده است، آخرین سخنرانی کارزار انتخاباتی را در محل یکی از مضحک‌ترین پروژه‌های بازسازی شکست‌خورده‌اش برگزار کند.
ترامپ در آستانه روز انتخابات، در مقابل حوض منعکس‌کننده یادبود لینکلن (Reflecting Pool) ایستاد و از پروژه‌ای دفاع کرد که به دلیل رشد جلبک‌ها و کار بی‌کیفیت پیمانکاری که بدون برگزاری مناقصه انتخاب شده بود، به شکست انجامید.
ترامپ به‌دروغ ادعا کرده بود که خرابکاری عامل توقف این پروژه بوده است؛ پروژه‌ای که میلیون‌ها دلار بیش از بودجه تعیین‌شده هزینه برداشت و قطعاً حتی یک رأی هم در ایالت‌هایی مانند میشیگان، کانزاس و آلاسکا برای او به همراه نیاورد.
بدتر از همه اینکه بازگشت به موضوع حوض منعکس‌کننده، توجه‌ها را از پیام واقعی پایانی ترامپ منحرف کرد: اینکه جان هیوستد، سناتور ایالت اوهایو، بدن بسیار خوش‌فرمی دارد!
ترامپ دیرهنگام وارد کارزار انتخاباتی شد و طی حدود یک ماه گذشته، اطرافیانش مجبور شدند او را متقاعد کنند که تجمع‌های انتخاباتی برگزار کند.
اما پس از آنکه پذیرفت وارد میدان شود، اصرار داشت انتخابات درباره خودش و دستاوردهایش باشد؛ بدون آنکه به اشتباهاتش اعتراف کند یا نسبت به افرادی که با مشکلات اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، همدلی نشان دهد.
او اصرار داشت که نام و تصویرش در بسیاری از آگهی‌های تبلیغاتی کارزارها حضور داشته باشد. همچنین خواستار برگزاری نخستین گردهمایی سیاسی ویژه انتخابات میان‌دوره‌ای شد؛ هرچند به نظر می‌رسید تعداد کمی از شرکت‌کنندگان در مراسم دالاس از حضور در آن خوشحال بودند.
ترامپ خود را کاملاً وقف کارزار انتخاباتی کرد و شب‌به‌شب در سراسر کشور تجمع‌هایی برگزار کرد که نزدیک به دو ساعت طول می‌کشیدند. اما این نمایش‌های انتخاباتی دیگر شباهت چندانی به تجمع‌هایی نداشتند که طی یک دهه گذشته به رویداد شاخص سیاست آمریکا تبدیل شده بودند.
جمعیت این تجمع‌ها کمتر از حد معمول بود و تعداد کمی از آن‌ها در فضای باز برگزار شدند؛ بخشی از این مسئله به نگرانی‌های امنیتی مربوط می‌شد.
یکی از تجمع‌ها در اوهایو، در دو هفته پایانی کارزار، در یک سالن ورزشی کوچک برگزار شد و در برخی تجمع‌های دیگر نیز صندلی‌های خالی زیادی به چشم می‌خورد.
اما نکته قابل‌توجه‌تر، محل برگزاری این تجمع‌ها بود: تقریباً نیمی از آن‌ها در ایالت‌هایی با گرایش شدید جمهوری‌خواهی برگزار شدند؛ ایالت‌هایی که ترامپ در گذشته به‌راحتی در آن‌ها پیروز شده بود و به‌ندرت نیاز داشت برای جلب رأی مردم به آنجا سفر کند.
این مسئله باعث شد جمعیت بیشتری با شور و اشتیاق در این تجمع‌ها شرکت کنند. مردم در شهری مانند کورینث در ایالت می‌سی‌سی‌پی، از دیدن ترامپ برای نخستین بار هیجان‌زده‌تر بودند تا مثلاً مردم گرند رپیدز در میشیگان؛ شهری که ترامپ طی سال‌های گذشته بیش از شش بار در آن تجمع انتخاباتی برگزار کرده بود.
اما جغرافیای این تجمع‌ها نیز پیام روشنی داشت: ترامپ مجبور بود به پایگاه‌های مستحکم جمهوری‌خواهان، مانند کارولینای جنوبی و مونتانا، سفر کند؛ زیرا کرسی‌های انتخاباتی در این ایالت‌ها ناگهان در معرض خطر قرار گرفته بودند و لازم بود هواداران وفادارش برای حضور در انتخابات بسیج شوند.
اما ترامپ پس از حضور در این ایالت‌ها، واقعاً چه چیزی برای ارائه به رأی‌دهندگان داشت؟
بر اساس نظرسنجی‌ها، رأی‌دهندگان از مجموعه وعده‌های عملی‌نشده او خشمگین بودند؛ از جمله وعده کاهش قیمت‌ها، آغاز نکردن جنگ‌های جدید، انتشار اسناد اپستین و اخراج صرفاً «بدترینِ بدترین‌ها» از مهاجران.
احزاب رؤسای‌جمهور مستقر به‌طور سنتی در انتخابات میان‌دوره‌ای عملکرد ضعیفی دارند، اما ترامپ در چند مورد از موضوعاتی که زمانی مهم‌ترین نقاط قوتش محسوب می‌شدند، از جمله اقتصاد و مهاجرت، نیز با کاهش محبوبیت مواجه شده است.
او چندین سناتور مستقر را به دلیل وفادار نبودن به خودش کنار گذاشت و از برخی نامزدهای مسئله‌دار حمایت کرد؛ اقداماتی که باعث شد رقابت‌های انتخاباتی بیشتری به میدان‌های رقابتی و غیرقابل‌پیش‌بینی تبدیل شوند.
ترامپ عملاً مطالب چندانی در اختیار نامزدهای جمهوری‌خواه قرار نداد تا بر اساس آن‌ها کارزار انتخاباتی خود را پیش ببرند؛ چراکه رأی‌دهندگان به‌شدت از اقتصادی خشمگین بودند که به نظر می‌رسید تنها به نفع ثروتمندان کار می‌کند؛ گروهی که خانواده و اعضای کابینه رئیس‌جمهور نیز در آن قرار دارند.
در عوض، ترامپ تلاش کرد موضوعات قدیمی جنگ فرهنگی را دوباره به میدان بیاورد؛ از جمله ترس‌افکنی درباره جراحی‌های تغییر جنسیت، تروریست‌ها و حتی کمونیسم.
ترامپ نه‌تنها از افکار عمومی، بلکه در بسیاری موارد از حزب خودش نیز فاصله گرفته بود.
با وجود هشدارها درباره اینکه هوش مصنوعی ممکن است بشریت را نابود کند یا دست‌کم مشاغل زیادی را از بین ببرد، ترامپ از این فناوری نوظهور و مراکز داده آن حمایت کرد؛ حتی در شرایطی که افکار عمومی موضع منفی‌تری نسبت به آن پیدا کرده بود. دلیل این حمایت آن بود که شرکت‌های فناوری به تقویت بازار سهام کمک می‌کنند.
او همچنین از یک آگهی تبلیغاتی جنجالی در رقابت انتخاباتی فرمانداری اوهایو حمایت کرد؛ آگهی‌ای که حتی فرماندار جمهوری‌خواه این ایالت نیز آن را محکوم کرد.
ترامپ در جنگ اوکراین جانب روسیه را گرفت. تهدید کرد که بار دیگر ایران را بمباران خواهد کرد. و واقعاً صحبت‌های زیادی هم درباره باسن و اندام افراد مطرح شد؛ موضوعی که بدون شک مورخان آینده را سردرگم خواهد کرد.
به نظر می‌رسد آمریکایی‌ها از این رویکرد استقبال نکردند.
تا زمان نگارش این مطلب، دموکرات‌ها با اختلافی قاطع در مسیر تصاحب مجلس نمایندگان قرار داشتند. اما داستان اصلی مربوط به سناست: دموکرات‌ها تاکنون کرسی‌های کارولینای شمالی و کارولینای جنوبی را از جمهوری‌خواهان گرفته‌اند و به‌راحتی کرسی خود در جورجیا را حفظ کرده‌اند.
اوهایو، تگزاس و دیگر پایگاه‌های مستحکم جمهوری‌خواهان نیز ممکن است به‌زودی به این فهرست اضافه شوند.
با انتشار نتایج انتخابات، ترامپ در شبکه‌های اجتماعی تلاش کرد مسئولیت شکست را از دوش خود بردارد؛ اما در عین حال، با پیام اصلی کارزار انتخاباتی‌اش نیز تناقض پیدا کرد. او نوشت:
«من در برگه رأی نبودم و اگر هم بودم، ما با اختلافی قاطع پیروز می‌شدیم!»
ترامپ اکنون وارد مرحله جدیدی شده است؛ مرحله‌ای که قطعاً از آن خوشش نخواهد آمد.
در نخستین انتخابات میان‌دوره‌ای دوران ریاست‌جمهوری ترامپ، در سال ۲۰۱۸، دموکرات‌ها کنترل مجلس نمایندگان را به دست گرفتند؛ اما این پیروزی با موفقیت جمهوری‌خواهان در سنا تا حدی خنثی شد.
دموکرات‌های مجلس نمایندگان سرعت اجرای برنامه‌های رئیس‌جمهور را کاهش دادند، اما تلاش آن‌ها برای استیضاح ترامپ در سال ۲۰۱۹ به دلیل پرونده اوکراین، در نهایت فقط باعث افزایش محبوبیت او شد. ترامپ همچنان با اتکا به اقتصاد قدرتمند آمریکا، نسبت به شانس خود برای انتخاب مجدد خوش‌بین بود.
البته پس از آن، همه‌گیری کرونا از راه رسید.
بسیاری از دموکرات‌ها می‌گویند از آن تجربه درس گرفته‌اند. اعضای ارشد حزب، از جمله حکیم جفریز که احتمالاً رئیس بعدی مجلس نمایندگان خواهد شد، درباره برنامه‌های خود برای استفاده از قدرت محتاطانه اظهارنظر کرده‌اند.
محبوبیت حزب دموکرات همچنان پایین است و اگرچه در کارزار انتخاباتی امسال صرفاً جمهوری‌خواه نبودن به نفع بسیاری از نامزدهای دموکرات تمام شد، اما در آینده چنین امتیازی در اختیار آن‌ها نخواهد بود.
جفریز اعلام کرده است که تمرکز خود را بر اقداماتی برای مقابله با مشکلات مربوط به هزینه‌های زندگی و نظام بهداشت و درمان قرار خواهد داد.
دموکرات‌ها قرار است بارها با برنامه‌های ترامپ مخالفت کنند و اکنون که به نظر می‌رسد کنترل سنا را نیز به دست خواهند گرفت، احتمالاً تأیید صلاحیت نامزدهای معرفی‌شده از سوی ترامپ، از جمله گزینه‌های احتمالی او برای دیوان عالی، را دشوار خواهند کرد.
اما پایگاه حامیان حزب دموکرات خواهان پاسخگو کردن دولت ترامپ است؛ آن‌ها می‌خواهند دولت را به دلیل تخریب ساختارهای حکومتی توسط وزارت کارآمدی دولت (DOGE)، جنگ، توافق‌های تجاری خارجی که در پوشش دیپلماسی انجام شده‌اند و کسب سود شخصی از جایگاه ریاست‌جمهوری، مورد بازخواست قرار دهند.
اتهام‌های فساد علیه ترامپ و دولت او در مقایسه با دوره نخست ریاست‌جمهوری‌اش به‌شدت افزایش یافته است.
دموکرات‌ها وعده داده‌اند احضاریه‌های تحقیقاتی صادر کنند و مقام‌های دولت را برای پاسخگویی به جلسات استماع در ساختمان کنگره بکشانند؛ البته اگر این مقام‌ها حاضر به حضور در جلسات شوند.
برخی از نزدیکان ترامپ معتقدند که او از داشتن یک رقیب و مخالف در واشنگتن بدش نمی‌آید و حتی ممکن است از رویارویی دوباره با دموکرات‌های کنگره استقبال کند.
یکی از مشاوران بیرونی نزدیک به ترامپ، که به شرط ناشناس ماندن درباره تحولات داخلی سخن می‌گفت، به من گفت: «او دوست دارد کسی را برای جنگیدن داشته باشد؛ و کسی را که بتواند تقصیرها را به گردن او بیندازد.»
اما ترامپ نسبت به برخی تحقیقات احتمالی نگران است و نمی‌خواهد بار دیگر استیضاح شود. البته ممکن است دموکرات‌ها به‌جای استیضاح رئیس‌جمهور، تمایل بیشتری به برکناری یکی از اعضای کابینه او داشته باشند.
تحقیقاتی که احتمالاً سال آینده علیه ترامپ آغاز خواهند شد، می‌توانند پیش‌نمایشی از اتفاقاتی باشند که در سال ۲۰۲۹، در صورت روی کار آمدن یک رئیس‌جمهور دموکرات، رخ خواهند داد.
ترامپ از نوعی مصونیت قضایی برخوردار است که دیوان عالی در اختیار او قرار داده و وعده داده است که پیشاپیش بسیاری از افراد دولت خود را عفو کند.
با این حال، مشاورانش می‌گویند او از این احتمال ناراضی است که حلقه نزدیکانش پس از خروج او از کاخ سفید با تحقیقات سخت‌گیرانه و مجازات‌های احتمالی روبه‌رو شوند.
رأی‌گیری امروز نقطه عطفی روشن در مسیر ترامپ به سوی بی‌اهمیت شدن سیاسی است.
بسیاری از افراد نزدیک به او معتقدند مهم‌ترین انگیزه ترامپ، حتی بیشتر از قدرت یا پول، جلب توجه است.
او طی یک دهه گذشته چنان بر فضای سیاسی آمریکا سایه انداخته که گویی خورشید را از آسمان کنار زده است؛ به‌گونه‌ای که هیچ رئیس‌جمهوری در چند نسل اخیر نتوانسته چنین تسلطی بر گفتمان عمومی داشته باشد.
اما این وضعیت با آغاز نگاه واشنگتن به دوران پس از ترامپ تغییر خواهد کرد.
ترامپ که زمانی غولی سیاسی بود، به‌سرعت متوجه خواهد شد که به یک موضوع فرعی در تحولات سیاسی تبدیل شده است
البته قرار نیست او ناگهان ناپدید شود. ترامپ تلاش خواهد کرد همچنان نقش تعیین‌کننده‌ای در انتخاب نامزدهای جمهوری‌خواه داشته باشد و به‌عنوان چهره بانفوذ حزب باقی بماند. بدون شک، حتی اگر شمار حامیانش کاهش پیدا کند، همچنان وفاداری سرسخت‌ترین طرفداران خود را حفظ خواهد کرد.
او همچنان فرمانده کل قوا خواهد بود و حتی رؤسای‌جمهور در ماه‌های پایانی دوره خود نیز در حوزه سیاست خارجی از اختیارات گسترده‌ای برخوردارند.
بازگشت به جنگ با ایران؟ اقدامی علیه کوبا؟ مطرح کردن دوباره موضوع گرینلند؟
با توجه به اینکه ترامپ به‌شدت بر میراث سیاسی خود متمرکز است و برای باقی ماندن در کانون توجه عمومی تقلا می‌کند، وقوع هر اتفاقی امکان‌پذیر به نظر می‌رسد.
ترامپ همچنین ممکن است شاهد فرسایش وفاداری بی‌چون‌وچرای حزب جمهوری‌خواه به خود باشد.
این شکست خیره‌کننده در انتخابات میان‌دوره‌ای نشان می‌دهد که به نظر می‌رسد شم سیاسی و نفوذ ترامپ رو به افول است و جمهوری‌خواهان ممکن است بیش از گذشته حاضر شوند در برابر او بایستند.
با ظهور نسل بعدی نامزدهای انتخابات ریاست‌جمهوری، جمهوری‌خواهان به‌تدریج درباره آینده حزب پس از جنبش ماگا (MAGA) و اینکه ترامپ چه جایگاهی در آن آینده خواهد داشت، تصمیم‌گیری خواهند کرد.
