محمدنیا، دیپلمات سابق ایران در نیویورک در گفت‌و‌گو با «انتخاب» بیان کرد: [در خصوص جلسه‌ام با جلیلی] من خیلی به آن واژه آقای جلیلی تمایل ندارم اشاره بکنم چون واقعاً باعث تکدر خاطر می‌شود، اما ماحصلش این بود که بی‌توجهی به گزارشات ارسالی از نمایندگی نیویورک  به طور مشخص [داشت]،  آقای دکتر ظریف آنجا بودند و این گزارشات با امضای دکتر ظریف می‌آمد.

 

وی افزود:  این بی‌توجهی را من به عنوان یک ایرانی نمی‌پذیرم، ما نباید در ساختار اینطور باشیم. منتقل نمی‌کردند؟ خودشان هم خیلی رویش حساب نمی‌کردند، منتقل کردن [به بالادستی‌ها] که یک مرحله بالاتر از این است. یعنی شما یک نمایندگی داری که در واقع چشم بینای شما در خارج  کشور است، نمایندگی ما در نزد سازمان ملل متحد در سال‌های بحرانی در سال‌هایی که جنگ و آتش و تجاوز دارد از آن درمی‌آید(منظور در زمان حمله امریکا به عراق) شما باید خیلی اتفاقا به گزارشاتی که می‌آید باید توجه کنی. 

 

دیپلمات سابق ایران در ادامه گفت: البته خوشبختانه آن موقع سال‌های خیلی دورتر از شروع جنگ بود، یعنی آقای جلیلی و احمدی‌نژاد از سال ۸۴ به بعد یعنی از سال دوم سوم تجاوز امریکا به عراق در مصدر امور قرار گرفتند، اما آن موقع دوباره ما دچار بحران هسته‌ای شده بودیم، از بحران جنگ گذشته بودیم گرفتار بحران هسته‌ای شده بودیم و ما دائم در نمایندگی نیویورک اعلام می‌کردیم که وضع پرونده هسته‌ای بحرانی می‌شود، به شورای امنیت ارجاع داده می‌شويم و متاسفانه به این نکته خیلی توجه نمی‌شد که در نهایت این اتفاق در سال ۸۵ ۸۴ افتاد.

فیلم کامل گفتگو را اینجا ببینید: