اکسیوس نوشت: رئیس‌جمهور ترامپ در حال حرکت برای بیرون راندن دشمنان آمریکا از نیم‌کره غربی است و از شتاب ناشی از نمایش فوق‌العاده قدرت در ونزوئلا بهره می‌گیرد.

به گزارش انتخاب، چرا اهمیت دارد:

با وجود آن‌که متحدان و دشمنان هنوز از شوک دستگیری نیکلاس مادورو توسط آمریکا بیرون نیامده‌اند، ترامپ در پی آن است که از طریق اجرای سخت‌گیرانه «دکترین دونرو»ی خود، یک نظم جهانی جدید را تثبیت کند.

برداشت مدرن MAGA از «دکترین مونرو»ی قرن نوزدهم، نیم‌کره غربی را به‌عنوان حوزه نفوذ آمریکا ترسیم می‌کند که تحمل نفوذ قدرت‌های بزرگ رقیب را ندارد.

اگر پیش‌تر هم چنین نبود، اکنون دشمنانی چون روسیه، چین و ایران ـ و حتی متحد ناتو یعنی دانمارک، در ارتباط با کنترل گرینلند ـ رسماً در جریان این موضع قرار گرفته‌اند.

بزرگ‌نمایی

توقیف یک نفتکش با پرچم روسیه توسط گارد ساحلی آمریکا در اقیانوس اطلس شمالی در روز چهارشنبه، نگاهی اولیه به این‌که اجرای دکترین دونرو در عمل چگونه است، ارائه داد.

دولت ترامپ مدعی است این کشتی تحریم‌های آمریکا علیه نفت ونزوئلا را نقض کرده بود. مسکو این توقیف را «دزدی دریایی آشکار» خواند.

دارایی‌های دریایی روسیه، از جمله یک زیردریایی، در زمان این رهگیری در نزدیکی محل حضور داشتند؛ امری که آن را به یکی از مستقیم‌ترین رویارویی‌های آمریکا با نیروهای روسیه در سال‌های اخیر تبدیل کرد.

نمای کلی

این توقیف نشان می‌دهد مداخله ترامپ در ونزوئلا چگونه به کانونی از نفوذ خارجی که توسط دشمنان آمریکا ساخته شده بود، ضربه زده است.

یک فرستاده ارشد چینی شب پیش از یورش آمریکا با مادورو در کاراکاس دیدار کرده بود؛ موضوعی که میزان همسویی پکن با مرد قدرتمندِ سقوط‌کرده ونزوئلا را برجسته می‌کند.

اکنون دولت ترامپ دولت موقت ونزوئلا را تحت فشار گذاشته تا افسران اطلاعاتی روسیه، چین، ایران و کوبا را اخراج کند؛ با هدف برچیدن شبکه‌های امنیتی خارجی که به تداوم حاکمیت مادورو کمک کرده بودند.

پکن و مسکو هر دو به یورش علیه مادورو و اقدامات بعدی آمریکا برای اعمال کنترل در کاراکاس اعتراض کرده‌اند، اما تاکنون اقدام آشکار و مستقیمی در پاسخ انجام نداده‌اند.

منتقدان رویکرد ترامپ استدلال می‌کنند که عادی‌سازی «حوزه‌های نفوذ» قواعد بازی را برای همه تغییر می‌دهد.

اگر آمریکا در محله خود ادعای اختیار مطلق کند، ممکن است اعتبار لازم برای مخالفت با اقدامات چین پیرامون تایوان و دریای چین جنوبی ـ یا تجاوز روسیه در اوکراین و جناح شرقی ناتو ـ را از دست بدهد.

آنچه باید زیر نظر کرد:

دکترین دونرو لزوماً به دشمنان محدود نمی‌شود؛ همان‌گونه که بحران در حال شکل‌گیری بر سر گرینلند نشان می‌دهد.

ترامپ و تیمش با آویختن تهدید استفاده از نیروی نظامی، آشکارا درباره این‌که «خرید» یا انتقال کنترل گرینلند چه شکلی خواهد داشت، بحث می‌کنند؛ ایده‌ای که دانمارک و ناتو را عمیقاً نگران کرده است.

کاخ سفید می‌گوید ترامپ گرینلند را زمینۀ حیاتی در رقابت قدرت‌های بزرگ می‌داند و به افزایش علاقه سرمایه‌گذاری چین و گسترش حضور روسیه در سراسر قطب شمال اشاره می‌کند.

جمع‌بندی:

ترامپ با تلاش برای قفل‌کردن «محله» آمریکا، رقابت قدرت‌های بزرگ را تشدید می‌کند؛ رقابتی که به نیم‌کره غربی محدود نخواهد ماند.