اقتصاد ایران بر پایه کشاورزی ابتدایی و نظام فئودالی قرون وسطایی استوار بوده است. واحد‌های کشاورزی کوچک و پراکنده، اغلب در مرز گرسنگی قرار داشته و عملاً جامعه را در حالت رکود نگه داشته‌اند. این وضعیت ایرانی را به فردگرایی سوق داده و باعث شده است که در ذهن او تنها زندگی شخصی و بی‌ثبات خود اهمیت داشته باشد، بی‌آنکه به جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کند توجه جدی نشان دهد. او نسبت به جامعه بی‌اعتماد و هراسان بوده و حتی اجتماعی‌بودن و مهمان‌نوازی‌اش نیز بیشتر بازتاب همین فردگرایی است.

میرزا علی‌اصغر خان اتابک (۱۶ بهمن ۱۲۳۶ – ۸ شهریور ۱۲۸۶) ملقب به امین‌السلطان، صدراعظم ایران در زمان ۳ پادشاه قاجار، ناصرالدین‌شاه، مظفرالدین‌شاه و محمدعلی‌شاه و فرزند دوم آقامحمدابراهیم امین‌السلطان بود. وی از گرجی‌های ایران بود که به ترتیب به القاب صاحب‌جمع، امین‌السلطان، و اتابک اعظم ملقب شد و قریب به ربع قرن، سمت‌های وزیری، وزیراعظمی و صدراعظمی داشت. او در ۸ شهریور ۱۲۸۶ خورشیدی در جریان جنبش مشروطه، به دست عباس‌آقا تبریزی کشته شد و در قم به خاک سپرده شد. جد او قائم الملک اتابک اعظم بود.

رضا فلاح (۲۴ شهریور ۱۲۸۸–۱۴ شهریور ۱۳۶۱) مهندس، مشاور سیاسی و یکی از چهره‌های اثرگذار صنعت نفت ایران در زمان پهلوی بود. فلاح قائم‌مقام رئیس هیأت مدیرهٔ شرکت ملی نفت ایران و مسئول روابط بین‌المللی و بازاریابی این شرکت بود. به گفتهٔ اسدالله علم، فلاح مردی زیرک بود و شاه از او در مذاکرات پشت پرده با شرکت‌های نفتی استفاده می‌کرد.

روزنامه کیهان در روز ۵ شهریور ۱۳۵۸ در صفحه اول خود به موضوعاتی از جمله تیتر‌های زیر اشاره کرد: -مهاجمان مسلح به مردم و خانه‌ها اعدام می‌شوند -تعقیب خانه به خانه مهاجمان در سقز -ورود اتوموبیل به مرکز شهر ممنوع می‌شود -امام: برای عراقچی مرگ در رختخواب کوچک بود

یادداشت‌های اسدالله علم: سفیر انگلیس به دیدنم آمد. مطابق معمول مسائل تجارتی را قبلاً صحبت کرد. بعد استدعا کرد تیمی که برای مطالعات استراتژیکی و نظامی به ایران و خلیج فارس می‌آیند، شرفیاب شوند. آخر هم مذاکره درباره این که تعقیب هاوزگو مخبر تایمز از طرف دکتر کنی به کجا میکشد و چرا مدعی العموم او را احضار کرده است؟ گفتم: این یک امر خصوصی بین دکتر کنی و اوست و من به شما اطمینان میدهم اگر بی گناهی او ثابت شد، مورد تعقیب قرار نخواهد گرفت.

داریوش اسدزاده (۱ آذر ۱۳۰۲ – ۳ شهریور ۱۳۹۸) هنرپیشه تئاتر، فیلم و سریال ایرانی بود. اصالتاً اهل تهران بود، اما بخاطر شغل نظامی پدر در کرمانشاه زاده شد. او دارای نشان درجه یک فرهنگ و هنر جمهوری اسلامی ایران بود. ایشان در ۲۰ سالگی وارد زمینهٔ بازیگری شد و در مقام بازیگر، نویسنده و کارگردان در تئاتر نصر (تئاتر تهران) فعالیت کرد. در سال ۱۳۵۵ ایران را ترک کرد و در سال ۱۳۶۵ پس از ده سال زندگی در ایالات متحده آمریکا به ایران بازگشت و در دو سریال سمندون و خانه سبز شرکت داشت.

این تصویر متعلق به راهپیمایی برعلیه بنی صدر در تابستان ۱۳۶۰ و پس از فرار او در مرداد ماه آن سال است.

در آثار نوگرایی در ایران، به‌وضوح می‌توان تقلید سطحی، نبود ضابطه و عدم درک عمیق را مشاهده کرد. ایرانیان هنوز با مکانیسم تمدن غربی و تفکر ماشینی تطبیق نیافته‌اند. با این حال، هنگامی که مسائل با حوصله آموزش داده و از نزدیک کنترل شود، کارگران فنی و مکانیک‌های بسیار خوبی تربیت می‌شوند.

یدالله بایندر (۳ مرداد ۱۲۹۲ – ۴ شهریور ۱۳۲۰) ناوسروان نیروی دریایی بود که در جریان حمله متفین به ایران به همراه تعدادی از سربازان نیروی دریایی برابر آنان مقاومت کرد و توسط نیروی هوایی شوروی در بندر انزلی به شهادت رسید.

روزنامه کیهان در روز ۴ شهریور ۱۳۵۸ در صفحه اول خود به موضوعاتی از جمله تیتر‌های زیر اشاره کرد: -جزئیات ترور مدیران کیهان -حسین مهدیان مدیر کیهان مجروح شد -گرانفروشان تسلیم دادگاه انقلاب خواهند شد -۹ نفر در مریوان تیرباران شدند -دولت برای خانواده شهدا خانه می‌سازد

یادداشت‌های اسدالله علم: سفیر آمریکا دیدنم آمد. نامه تشکرآمیزی از نیکسون آورده بود. مدتی راجع به انتخابات آمریکا صحبت کردیم و اظهار خوشوقتی که پرزیدنت نیکسون مجدداً انتخاب شد. می‌گفت اگر نیکسون شکست می‌خورد، من فوری استعفا می‌کردم.