داستان ناگفته روز دی؛ چگونه هواشناسان سرنوشت جنگ جهانی دوم را تغییر دادند؟

پیش‌بینی چند هواشناس گمنام با داده‌های اندک مسیر جنگ جهانی دوم را تغییر داد؛ آب‌و‌هوا می‌توانست بزرگ‌ترین عملیات دریایی تاریخ را به فاجعه تبدیل کند.

کد خبر: ۹۲۴۰۲۹

تاریخ: ۱۲ خرداد ۱۴۰۵ - ۱۲:۲۱

زومیت: پیش‌بینی چند هواشناس گمنام با داده‌های اندک مسیر جنگ جهانی دوم را تغییر داد؛ آب‌و‌هوا می‌توانست بزرگ‌ترین عملیات دریایی تاریخ را به فاجعه تبدیل کند.

اوایل ژوئن ۱۹۴۴، موفقیت عملیات «روز دی» به شرایطی بسیار خاص از جمله نور ماه، جزرومد و وضعیت آب‌وهوا وابسته بود. در حالی که بیش از ۱۵۰هزار سرباز برای حمله به نرماندی آماده می‌شدند، پیش‌بینی وضعیت جوی به یکی از مهم‌ترین عوامل تصمیم‌گیری تبدیل شد.

هواشناسان متفقین با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده از کشتی‌ها، هواپیماها و بالون‌های هواشناسی، نقشه‌های جوی را به‌صورت دستی تحلیل می‌کردند. بدون رایانه، تشخیص الگوهای جوی و پیش‌بینی وضعیت چند روز آینده تنها به تجربه و تفسیر متخصصان وابسته بود.

برخی پیش‌بینی‌ها از هوای مناسب خبر می‌دادند، اما گروهی از هواشناسان وقوع طوفان را پیش‌بینی کردند. لغو عملیات در پنجم ژوئن و شناسایی وقفه‌ای کوتاه میان سامانه‌های طوفانی، به متفقین فرصت داد حمله را به تعویق بیندازند.

صبح ششم ژوئن، عملیات آغاز شد و آلمانی‌ها غافلگیر شدند. در میانه‌ی یکی از بزرگ‌ترین عملیات‌های نظامی تاریخ، تحلیل داده‌های محدود هواشناسی و درک درست رفتار جو بر تصمیمی اثر گذاشت که پیامدهای آن فراتر از یک پیش‌بینی معمولی بود.

پنجم ژوئن ۱۹۴۴، کانال مانش زیر طوفان می‌لرزید. موج‌های بلند به بدنه‌ی کشتی‌ها می‌کوبیدند و باد، آسمان را پر از ابرهای سیاه کرده بود؛ شرایطی که اگر کمی دیگر ادامه پیدا می‌کرد، مسیر یکی از بزرگ‌ترین عملیات‌های نظامی تاریخ را به فاجعه‌ای تمام‌عیار تبدیل می‌کرد. اگر آن روز عملیات انجام می‌شد، هزاران سرباز پیش از رسیدن به ساحل در آب‌های خروشان کانال مانش غرق می‌شدند.

اما عملیات انجام نشد. پشت این تصمیم نه شمشیر ژنرال‌ها بود و نه شبکه‌ی جاسوسان، تنها چند هواشناس ناشناس با ابزارهای ابتدایی و داده‌های محدود، در جنگ جهانی دوم تصویری از آینده ساختند که جان هزاران نفر را نجات داد.

عملیات روز دی (D-Day) که بزرگ‌ترین حمله‌ی دریایی تاریخ به‌شمار می‌آید، در کتاب‌ها، فیلم‌ها و مستندهای بی‌شماری روایت شده است. اما بخشی حیاتی از ماجرا همیشه در سایه مانده: داستان کسانی که نه اسلحه‌ای حمل می‌کردند و نه ستاره‌ای بر شانه داشتند، اما با تحلیل و بررسی نقشه‌های هوایی و خطوط فشار، مسیر جنگ جهانی دوم را تغییر دادند. حتی فیلم سینمایی تازه‌ای با عنوان «فشار» (Pressure) محصول ۲۰۲۶ نیز روایت این گمشدگان را بازگو می‌کند.

کاترین راس، مدیر کتابخانه و بایگانی اداره‌ی هواشناسی بریتانیا، به ساینتیفیک آمریکن گوید: «عملیات روز دی به آب‌وهوا بند بود و عده‌ای مجبور بودند با آنچه اکنون تنها چند نقطه داده به شمار می‌رود، تصمیم‌هایی بگیرند که سرنوشت هزاران نفر به آن وابسته بود.»

از همان روزهای اول جنگ، هر دو طرف درگیر، یعنی متفقین و آلمان نازی می‌دانستند که پیش‌بینی آب‌وهوا سلاحی استراتژیک است. هواشناسان نظامی در هر دو اردوگاه حضور داشتند و برای هر عملیاتی، از بمباران‌های چندساعته تا هدف‌گیری دقیق توپخانه، داده‌های جوی را تأمین می‌کردند.

گردآوری داده‌ها به‌خودی‌خود یک عملیات بود. هواپیماها، کشتی‌های نظامی و تجاری، واحدهای هواشناسی در خطوط مقدم و حتی افراد غیرنظامی که روزانه دما و فشار هوا را ثبت می‌کردند، همه بخشی از شبکه‌ی اطلاعاتی بودند. بعدها، پس از شکستن رمز انیگما، متفقین حتی داده‌های هواشناسی خود آلمانی‌ها را هم در تحلیل‌هایشان به کار بردند. راس می‌گوید: «همه می‌دانستند که داده‌ها اصل ماجرا هستند.»

از همان روزهای اول جنگ، هر دو طرف درگیر، یعنی متفقین و آلمان نازی می‌دانستند که پیش‌بینی آب‌وهوا سلاحی استراتژیک است

ابزار اصلی گردآوری داده رادیوسوند بود؛ جعبه‌ای کوچک از ابزارهای اندازه‌گیری که به بالون‌های هوایی آویزان می‌شد و دما، فشار و سایر پارامترهای جوی را از ارتفاعات مختلف ثبت می‌کرد. اما بزرگ‌ترین محدودیت آن دوره به‌جز کمبود ابزار، نداشتن رایانه بود. هواشناسان داده‌ها را روی نقشه‌های دستی رسم و نقاط هم‌فشار را به هم وصل می‌کردند و براساس اینکه الگوها در طول چند ساعت چطور تغییر کرده‌اند، دست به انجام پیش‌بینی می‌زدند.

هر زمانی فراتر از یکی دو روز آینده دیگر عملاً حدس و گمان بود. جیمز فلمینگ، مورخ هواشناسی که سال‌ها روی پیش‌بینی‌های روز دی پژوهش کرده، وضعیت را اینگونه خلاصه می‌کند: «داده زیادی نداشتند، اما از همان کم، بیشترین استفاده را کردند.»

اوایل ژوئن ۱۹۴۴، بیش از ۱۵۰هزار سرباز در انتظار فرمان حرکت بودند و هزاران کشتی و هواپیما در آماده‌باش کامل قرار داشتند. با‌این‌حال، آغاز عملیات به مجموعه‌ای از شرایط وابسته بود که هیچ‌کدام قابل چشم‌پوشی نبود. نور ماه کامل باید وجود می‌داشت تا نیروها در تاریکی شب مسیر خود را پیدا کنند، جزر پایین دریا لازم بود تا قایق‌ها بتوانند از موانع ساحلی عبور کنند و در کنار همه‌ی این‌ها، وضعیت آب‌وهوا نیز باید برای حمله‌ای گسترده قابل تحمل می‌بود.

هر دو طرف جنگ می‌دانستند که هم‌زمانی نادرِ نور ماه و جزر‌و‌مد تنها در فاصله چهارم تا ششم ژوئن رخ می‌دهد. متفقین برای پنهان نگه‌داشتن مقصد واقعی حمله، ماه‌ها عملیات فریب گسترده‌ای را اجرا کرده بودند. تعویق حمله به معنای انتظار تا اواخر ماه بود؛ زمانی که خطر افشای نقشه‌ها افزایش می‌یافت و عنصر غافلگیری که ستون اصلی عملیات به شمار می‌رفت، از بین می‌رفت. در عمل، هر روز تأخیر می‌توانست موفقیت کل مأموریت را به خطر بیندازد.

پاسخ به این پرسش که آیا عملیات باید آغاز شود یا نه، بر عهده‌ی سه گروه هواشناسی بود: یک تیم آمریکایی و دو تیم بریتانیایی. گروه‌ها عمداً در نقاط مختلف مستقر شده بودند تا اگر یکی از مراکز هدف حمله قرار گرفت، شبکه‌ی پیش‌بینی از کار نیفتد. در روزهایی که سرنوشت بزرگ‌ترین عملیات آبی‌خاکی تاریخ در میان بود، حتی خود هواشناسان نیز بخشی از برنامه‌ریزی جنگی به شمار می‌رفتند.

تیم آمریکایی به سرپرستی سرهنگ دوم اروینگ کریک از روش «آنالوگ» استفاده می‌کرد؛ بدین صورت که هواشناسان نقشه‌های جوی گذشته را بررسی می‌کردند تا الگویی مشابه شرایط روز پیدا کنند و سپس براساس آنچه در گذشته رخ داده بود، وضعیت آینده را پیش‌بینی کنند. نتیجه‌ی این تحلیل‌ها امیدوارکننده بود: آب‌وهوای مناسب برای آغاز عملیات.

با‌این‌حال، بسیاری از هواشناسان بریتانیایی به این نتیجه اعتماد نداشتند. از نگاه آن‌ها، جو زمین آن‌قدر پیچیده است که حتی شباهت زیاد میان دو الگوی جوی نمی‌تواند تضمین کند که سرانجام یکسانی خواهند داشت. تفاوت‌های کوچک در شرایط اولیه ممکن است با گذشت زمان به تغییراتی بزرگ و پیش‌بینی‌نشده منجر شوند؛ واقعیتی که پیش‌بینی آب‌وهوا را به یکی از دشوارترین چالش‌های علمی تبدیل می‌کند.

تیم‌های بریتانیایی به نتیجه‌ای کاملاً متفاوت رسیده بودند: طوفان در راه بود. پیش‌بینی آن‌ها درست از آب درآمد و عملیاتی که قرار بود پنجم ژوئن آغاز شود، لغو شد. حتی برخی از هواشناسان معتقد بودند کل بازه زمانی مناسب برای حمله از دست رفته است.

بررسی مجدد نقشه‌های جوی نشانه‌ای امیدوارکننده را آشکار کرد. میان سامانه‌های طوفانی، شکاف کوتاهی دیده می‌شد؛ وقفه‌ای موقت که می‌توانست برای چند ساعت شرایط نسبتاً آرام‌تری بر کانال مانش حاکم کند. اگرچه فرصت بسیار محدود بود، شاید تنها شانس متفقین برای اجرای عملیات به شمار می‌رفت. جمع‌بندی نهایی ساده بود: شرایط ایده‌آل نخواهد بود، اما به اندازه‌ای مناسب است که عملیات انجام شود.

ساعت شش‌ونیم صبح ششم ژوئن، ده‌ها هزار سرباز متفقین حمله به سواحل نرماندی را آغاز کردند. نیروهای آلمانی غافلگیر شده بودند؛ بسیاری از فرماندهان در محل استقرار خود حضور نداشتند و واکنش اولیه ارتش آلمان پراکنده و کند بود.

اما غافلگیری تنها نتیجه‌ی عملیات فریب متفقین نبود. هاینتس لتاو، هواشناس سرویس هواشناسی آلمان در دوران جنگ، سال‌ها بعد توضیح داد که هواشناسان آلمانی نیز نشانه‌های همان بهبود موقت آب‌وهوا را شناسایی کرده بودند.

جیمز فلمینگ معتقد است توانایی فنی آلمانی‌ها کمتر از همتایان متفقین نبود. با‌این‌حال، به نظر می‌رسد فرماندهان آلمانی یا پیش‌بینی‌ها را جدی نگرفتند و یا باور نداشتند که متفقین در شرایطی که هنوز ناپایدار و پرخطر به نظر می‌رسید، دست به چنین حمله‌ی عظیمی بزنند. همین غفلت، تفاوت میان دفاع سازمان‌یافته و فروپاشی بود. از آن روز دروازه‌ی اروپا به‌روی متفقین باز شد، اما داستان به پیروزی هم ختم نشد.

با پایان جنگ، جدال تازه‌ای آغاز شد: چه کسی پیش‌بینی درست را ارائه کرده بود؟

اما خود پترسن علاقه‌ای به رقابت نداشت. او نه به دنبال شهرت بود و نه تلاشی برای تصاحب اعتبار این موفقیت می‌کرد. جیمز فلمینگ نقل می‌کند که پترسن معتقد بود چنین دستاوردی حاصل کار یک نفر یا یک گروه نبوده است. به گفته‌ی او، همه‌ی کسانی که در گردآوری داده‌ها، تحلیل نقشه‌ها و تهیه‌ی پیش‌بینی‌ها نقش داشتند، سزاوار سهمی از اعتبار بودند و نباید موفقیت را به نام فردی خاص ثبت کرد.

شاید همین نگاه، بهترین جمع‌بندی برای داستان باشد. فرجام یکی از سرنوشت‌سازترین عملیات جنگ جهانی دوم با تلاش مشترک گروهی از دانشمندان رقم خورد که نام بسیاری از آن‌ها هرگز به اندازه‌ی فرماندهان و سیاستمداران بر سر زبان‌ها نیفتاد.