ابولا در ایران؛ از شایعه تا زنگ خطر!

ویروس ابولا، این روزها به یکی از خبرهای نگران کننده در حوزه سلامت تبدیل شده است. مشاهده این بیماری در مناطقی از قاره آفریقا، می تواند زنگ خطری برای سایر قاره ها باشد.

کد خبر: ۹۲۳۷۶۱

تاریخ: ۱۰ خرداد ۱۴۰۵ - ۱۲:۲۶

مهر: ویروس ابولا، این روزها به یکی از خبرهای نگران کننده در حوزه سلامت تبدیل شده است. مشاهده این بیماری در مناطقی از قاره آفریقا، می تواند زنگ خطری برای سایر قاره ها باشد.
سازمان جهانی بهداشت در حالی که هشدار می‌دهد شیوع ابولا می‌تواند «بسیار بزرگتر» از آنچه اکنون شناخته شده است، باشد؛ در عین حال اعلام کرد که این ویروس هنوز معیارهای یک بیماری همه‌گیر را ندارد.

در همین حال، نگرانی هایی از ورود این ویروس به کشورمان وجود دارد که فعلا چنین اتفاقی رخ نداده است، اما باید مراقبت های بهداشتی و کنترل های مرزی را تشدید کرد.

محمدرضا صالحی متخصص بیماری‌های عفونی و دانشیار دانشگاه علوم پزشکی تهران، با عنوان این مطلب که تاکنون هیچ موردی از ابتلا به ویروس ابولا در کشور گزارش نشده است، گفت: افرادی که به کشورهای آفریقایی سفر کرده‌اند یا قصد بازگشت به ایران را دارند، باید نکات بهداشتی را به‌ دقت رعایت کنند.

وی با مخاطب قرار دادن مسافرانی که از آفریقا وارد کشور می شوند، افزود: در صورت مشاهده علائمی مانند تب، تهوع یا استفراغ، لازم است هرچه سریع‌تر به پزشک مراجعه کرده و سابقه سفر خود به آفریقا را اطلاع دهند تا اقدامات لازم از سوی مراکز بهداشتی انجام شود.

بنابر اعلام مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها، گونه فعلی ابولا توسط ویروس «بوندیبوگیو»، یکی از چهار نوع اورتوبولاویروس‌هایی که باعث بیماری ابولا در افراد می‌شوند، ایجاد می‌شود.

در حال حاضر هیچ واکسن یا دارویی برای ویروس بوندیبوگیو وجود ندارد.

طبق گزارش ها، بیشتر موارد ابتلا به ابولا در جمهوری دموکراتیک کنگو در افراد بین ۲۰ تا ۳۹ سال بوده است که دو سوم آنها را بیماران زن تشکیل می‌دهند.

ویروس ابولا از طریق تماس با خون، مایعات بدن و یا بافت‌های آلوده انتقال می‌یابد.

علائم این بیماری شامل تب، ضعف، دردهای عضلانی، استفراغ، اسهال و خونریزی داخلی و خارجی است.

این ویروس از خانواده فیلوویروس ها است و دوره نهفتگی ۲ تا ۲۱ روز است. در ۵۰ تا ۹۰ درصد بیماران علامت دار به مرگ منجر خواهد شد. البته از ۴ گونه ویروسی ابولا یک گونه تنها به یک ابتلای بدون علامت منجر می شود و به مرگ نیز منتهی نخواهد شد. درمان خاصی ندارد، اما مراقبت‌های حمایتی مانند هیدراتاسیون و درمان عفونت‌های ثانویه موثر است.

ابولا اولین بار در سال ۱۹۷۶ در یکی از استان های سودان و نیز منطقه ای در نزدیکی زئیر جایی که هم اکنون جمهوری دمکراتیک کنگو نامیده می شود، شناسایی شد. بین ژوئن تا نوامبر آن سال، ۲۸۴ نفر به این بیماری مبتلا شدند که در نهایت، ۱۵۱ نفر جان خود را از دست دادند.

طی سال های بعد، این ویروس به دیگر کشورهای آفریقایی نیز شیوع پیدا کرد و هرچند سال یکبار، جان انسان‌های بسیاری را گرفت. البته، این بیماری تنها آفریقا را درگیر نکرد و به خارج از این قاره نیز سرایت کرد.

شیوع ابولا در سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ در چند کشور از جمله گینه، لیبریا و سیرالئون، ۲۸ هزار و ۶۰۰ فرد را آلوده کرد و منجر به مرگ ۱۱ هزار و ۳۰۰ تن شد.

آنچه مسلم است، بیماری را نمی توان پشت دیوار مرزها نگه داشت و اجازه نداد وارد سرزمین دیگری شود. اما، می توان با اقدامات مراقبتی و کنترلی در فرودگاه ها، این نگرانی را مرتفع ساخت.