چرا اشغال جزایر اطراف تنگه هرمز توسط آمریکا یک ایده نشدنی است؟ / این سناریو ۴۰ سال پیش شبیه‌سازی شد؛ برنامه این بود که ابتدا جزایر لارک، هرمز و هنگام تصرف شوند تا بندرعباس به محاصره درآید / تحلیلی از مالکوم نانس، چهره اطلاعاتی سابق آمریکا

مالکوم نانس، چهره اطلاعاتی سابق و عضو سابق ارشد در نیروی دریایی آمریکا در مطلبی با عنوان «سناریوی اشغال جزایر تنگه هرمز توسط تفنگداران آمریکایی» نوشت: مسیر تدارکاتی باید از پایگاه‌های امارات و قطر تأمین می‌شد که خود هدف حملات بعدی قرار خواهند گرفت. ممکن است این کشورها با انجام این کار موافقت نکنند. در این صورت، زنجیره تأمین باید از مسیر تنگه هرمز که منطقه‌ای به شدت مورد مناقشه است عبور کند! این دیوانگی محض است.

کد خبر: ۹۱۳۶۷۶

تاریخ: ۲۳ اسفند ۱۴۰۴ - ۰۱:۳۷

مالکوم نانس، چهره اطلاعاتی سابق و عضو سابق ارشد در نیروی دریایی آمریکا در مطلبی با عنوان «سناریوی اشغال جزایر تنگه هرمز توسط تفنگداران آمریکایی» نوشت:

سوال: تفنگداران دریایی برای تنگه هرمز؟ اکنون ترامپ خواهان اعزام تنها ۲۵۰۰ تفنگدار دریایی است، احتمالاً برای تصرف جزایر واقع در تنگه هرمز. سریع‌ترین زمان ممکن برای رسیدن آن‌ها دو هفته است.

مشکل اساسی: فرماندهان نیروی خاورمیانه این سناریو را ۴۰ سال پیش شبیه‌سازی کردند و تخمین زدند که به ۶۰۰۰ تفنگدار دریایی به همراه تمامی تجهیزات نیاز است که در چندین جزیره پراکنده شوند.

طرح اولیه: برنامه این بود که ابتدا جزایر لارک، هرمز و هنگام (که به شکل کوسه است) / هنگام تصرف شوند تا بندرعباس به محاصره درآید. سپس با شکستن محاصره در تنگه هرمز، گروه‌های کوچک پیاده‌سازی شده برای یورش به تنب بزرگ و کوچک، ابوموسی، سیری و سپس کیش اقدام کنند. اما این عملیات دارای امضای شناسایی عظیم و قابل کشفی خواهد بود.

چرا این کار را در سال ۱۹۸۸ انجام ندادیم، وقتی ایران سعی داشت با مین کشتی‌های ما را غرق کند؟

به این دلیل ساده که این به معنای حمله آمریکا به ایران خواهد بود. صدها هزار نیروی سپاه پاسداران و بسیجی از کوهستان‌های مشرف بر این جزایر به سمت آن‌ها شلیک کرده و حملات انتحاری ترتیب می‌دادند.

مشکل تدارکات: مسیر تدارکاتی باید از پایگاه‌های امارات و قطر تأمین می‌شد که خود هدف حملات بعدی قرار خواهند گرفت. ممکن است این کشورها با انجام این کار موافقت نکنند. در این صورت، زنجیره تأمین باید از مسیر تنگه هرمز که منطقه‌ای به شدت مورد مناقشه است عبور کند! این دیوانگی محض است.

چالش‌های تاکتیکی: یگان اعزامی تفنگداران باید شناورهای تهاجمی، خودروهای زرهی و هاورکرافت‌های خود را از شرق شبه‌جزیره موسندام، در دید مستقیم کوهستان‌های ایران و زیر آتش پهپادهای شاهد، زیردریایی‌های بدون سرنشین، قایق‌های انتحاری بدون سرنشین و مین‌های کشف‌نشده در تنگه هرمز، به آب بیندازند. ما به اندازه کافی زره‌پوش آبی-خاکی، شناورهای فرود یا هاورکرافت برای آوردن نیروی کافی به ساحل نداریم و آن نیروها شبانه‌روز زیر آتش توپخانه و پهپادهای انتحاری خواهند بود.

راه‌حل‌های پیشنهادی: اگر پنتاگون لطف کند و پایگاه دریایی پیشرفته (ESB) را از ایتالیا به اقیانوس هند بیاورد، حداقل نیروهای ویژه یک سکوی امن خواهند داشت... اما تاکنون حرکتی در این زمینه صورت نگرفته است. (توضیح: Expeditionary Sea Base (ESB) که به فارسی "سکوی دریایی اعزامی" یا "پایگاه دریایی پیشرفته" ترجمه میشود، یک کلاس از کشتی‌های نیروی دریایی ایالات متحده است که به عنوان یک پایگاه شناور و متحرک در دریا عمل می‌کند . ایده اصلی پشت این کشتی‌ها این است که نیروهای نظامی بتوانند بدون نیاز به پایگاه‌های خشکی در کشورهای دیگر، عملیات خود را از دل دریا انجام دهند.)

سناریوی احمقانه: این را هم اضافه کنید به پیشنهاد احمقانه پرتاب چتربازان لشکر ۸۲ به داخل جزایر. اگر سپاه پاسداران بخواهد، این می‌تواند به نسخه آمریکایی نبرد هوستومل (فرودگاه آنتونوف در اوکراین) تبدیل شود.

نتیجه‌گیری: تمام این مفاهیم یک ایده احمقانه است که به نظر می‌رسد یک پاک‌سازی عجولانه برای جبران کمبود برنامه‌ریزی قبلی باشد. چون این برنامه‌ها باید ماه‌ها پیش آماده می‌شد!