قسمت صد و سی و دوم خاطرات میلسپو: در پائیز ١٩٤٣ چند بار تذکر داده بودم که اسهال آمیبی که به آن دچار شده‌ام ممکن است مرا وادار به ترک شغلم کند

وزارت خارجه از این واقعیت کاملاً آگاه بود که من هیچ تمایل شخصی به ماندن در ایران و چسبیدن به شغلم ندارم. در پائیز ١٩٤٣ چند بار به آقای دریفوس تذکر داده بودم که اسهال آمیبی که به آن دچار شده ام ممکن است مرا وادار به ترک شغلم بنماید. در ۱۵ اکتبر ١٩٤٣ به سفارت نامه ای نوشتم و تقاضا کردم فورا در پیدا کردن شخصی که به عنوان معاون و جانشین‌ احتمالی من خدمت کند اقدام نماید. در نخستین دیداری که از سفیر جدیدمان آقای لیلاند موریس که در ۲۵ اوت ١٩٤٤ وارد تهران شد نمودم نامه ای به وی تسلیم کردم که در آن تمایل خود را به ترک ایران در اول فوریه ١٩٤٥ اعلام داشته و این نکته را متذکر شده بودم.

کد خبر: ۹۰۳۹۱۱

تاریخ: ۱۶ دی ۱۴۰۴ - ۲۳:۳۸

سرویس تاریخ «انتخاب»: کتاب ماموریت آمریکایی‌ها در ایران اثر آرتور میلسپو ترجمۀ حسین ابوترابیان در سال ۱۳۵۶ است.

آرتور میلسپو متولد مارس ۱۸۸۳ در روستایی در میشیگان، حقوقدان و کارشناس مالی آمریکایی که در سالهای ۱۹۲۲-۱۹۲۷ و ۱۹۴۲-۱۹۴۵ برای اصلاح مالیه به استخدام دولت ایران درآمد. او دانش آموخته (دکترای) دانشگاه جانز هاپکینز و (کارشناسی ارشد) دانشگاه ایلینوی بود‌.

واقعیتی که در تابستان ١٩٤٤ اهمیت فوق العاده داشت این بود که اختیارات و وحدت هیئت صرفاً در وجود رئیس آن قرار دارد. اگر وزارت خارجه می خواست هیئت بهمان صورتی که در ابتدا تشکیل شده بود باقی بماند ولی با رئیس آن مخالف بود می‌بایست اقداماتی در تعویض وی به عمل آورد. اگر با یک هیئت اجرائی مخالف بود و می خواست بجای آن یک هیئت مستشاری باشد، می بایست طبق این نظر اقدام کند. اگر هیچ هیئتی را نمی خواست می بایست یکسره و در یک زمان به کار ما خاتمه دهد، آنهم به نحوی صریح و آشکار که بتواند آبرو و وجهه امریکا را حفظ کند. ظاهراً مقامات واشینگتن هیچ یک از این سه تصمیم را نگرفتند و اگر هم گرفتند بدترین طریق ممکن را در اجرای آن بکار بردند.

سؤالی که در برابر وزارت خارجه مطرح شد مشخص نبود. اگر صرفاً این بود که یک شخص معین یا دیگری باید ریاست هیئت را بر عهده داشته باشد در نظر افکار عمومی چندان اهمیت نداشت در ژانویه و ژوئن ١٩٤٤ وزارت خارجه اعلام کرده بود که مخالفتی با شخص من ندارد.

ضمناً وزارت خارجه از این واقعیت کاملاً آگاه بود که من هیچ تمایل شخصی به ماندن در ایران و چسبیدن به شغلم ندارم. در پائیز ١٩٤٣ چند بار به آقای دریفوس تذکر داده بودم که اسهال آمیبی که به آن دچار شده ام ممکن است مرا وادار به ترک شغلم بنماید. در ۱۵ اکتبر ١٩٤٣ به سفارت نامه ای نوشتم و تقاضا کردم فورا در پیدا کردن شخصی که به عنوان معاون و جانشین‌ احتمالی من خدمت کند اقدام نماید. در نخستین دیداری که از سفیر جدیدمان آقای لیلاند موریس که در ۲۵ اوت ١٩٤٤ وارد تهران شد نمودم نامه ای به وی تسلیم کردم که در آن تمایل خود را به ترک ایران در اول فوریه ١٩٤٥ اعلام داشته و این نکته را متذکر شده بودم.