روزنامه جوان: ۱۷ فروردین پلیس ۶ نفر از اوباش را که مردم را با نارنجک تهدید کرده بودند، با گلوله هدف قرار داد؛ این واکنش‌های پلیس به خواسته مردم نزدیک‌تر است / این خواسته، سال‌های زیادی است که مطرح شده، اما به نظر می‌رسد پلیس به دلیل عدم حمایت‌های قانون، جرئت دست بردن به ماشه را نداشته

روزنامه جوان نوشت: شامگاه ۱۷ فروردین‌ماه سردار رادان اعلام کرد مأموران تحت امرش شش نفر از اوباش را که مردم را با نارنجک تهدید کرده‌بودند، با گلوله هدف قرار داده‌اند. واکنش‌های پلیس به این شرارت‌ها بیش از هر زمان دیگری به خواسته مردم نزدیک‌تر است. این خواسته سال‌های زیادی است در بستر اجتماعی مطرح است، اما به نظر می‌رسد پلیس به دلیل عدم حمایت‌های قانون، جرئت دست بردن به ماشه را نداشته‌است، با این حال جامعه امیدوار است با رویکردی که قانون در حمایت از پلیس پیدا کرده‌است، اقتدار پلیس مقابل اوباش بتواند آنها را سرجایشان بنشاند.

کد خبر: ۸۶۱۸۷۳

تاریخ: ۳۱ فروردين ۱۴۰۴ - ۰۹:۳۱

روزنامه جوان نوشت: این روزها شاهد هستیم وقتی خبر شرارت اوباش در محله‌های شهر منتشر می‌شود، مأموران پلیس اطلاعات و امنیت خیلی زود دست به کار می‌شوند و سراغشان می‌روند و هر گونه مقاومت آنها را با گلوله پاسخ می‌دهند.

گزارش‌های این روزهای برخوردهای پلیس با اوباش با گزارش‌های قبل یک تفاوت اساسی دارد و آن اینکه پاسخ به شرارت‌های صورت گرفته ابتدا با گلوله پاسخ داده می‌شود و بعد مرتکبان بازداشت و راهی زندان می‌شوند.

بررسی گزارش‌های پلیس نشان می‌دهد هیچ‌کدام از اشرار در صورت شرارت از دست پلیس در امان نیستند و به هر جا فرار کنند، مأموران به سراغشان می‌روند و آنها را بازداشت می‌کنند.

افراد شرور یکی از آسیب‌های مهم اجتماعی هستند که از میان خشونت خانوادگی و اجتماعی راهشان را به بدنه اجتماعی پیدا و تلاش می‌کنند با شرارت، انتقام حقارت‌ها و سرخوردگی‌هایی را که در زندگی تحمل کرده‌اند، از جامعه بگیرند. آنها عاشق دیده‌شدن هستند و تنها راه پیش‌رو را طغیان علیه جامعه می‌دانند، برای همین از هر فرصتی برای برهم زدن نظم اجتماعی بهره می‌برند.

اراذل و اوباش بنزین روی آتش نارضایتی‌های اجتماعی هستند و زمانی که نارضایتی اجتماعی به کف خیابان‌ها کشیده شود، مسیر برای آتش‌افروزی آنها هموار می‌شود. تجربه نارضایتی‌های اجتماعی نشان از میدان‌داری آنها در آشوب‌ها دارد، بنابراین از فرصت‌پیش آمده برای آتش‌افروزی و خسارت به اموال عمومی نهایت بهره را می‌برند.

پاتوق‌هایشان باشگاه‌های ورزشی و قهوه‌خانه‌هاست و روی بدن‌هایشان خالکوبی دارند. هرکدام از آنها برای خودشان نوچه‌ها و برای خودشان نام‌های مستعاری دارند که بتوانند اسم‌شان را سر زبان‌ها بیندازند. خیلی از اوباش محل‌هایی را برای خود قرق دارند و در صورتی که شرور محله‌ای دیگر در آنجا عرض‌اندام کند، حسابش را کف دستش می‌گذارند، برای همین خیلی از مردم از ترس اوباش جرئت شکایت بردن نزد پلیس را ندارند.

در بزم‌هایشان همواره بساط مشروب برقرار است و عربده‌کشی‌هایشان بعد از مصرف مشروب، وحشت را به جان هر رهگذری می‌اندازد. همواره با خود چاقو، اسلحه یا قمه حمل می‌کنند و روی بدن‌هایشان ردی از جراحت چاقو یا قمه دیده می‌شود تا با این خراش‌ها و جراحت‌ها به جامعه این پیام را برسانند که با چه کسی مواجه هستند.

درگیر شدن با پلیس و تحمل حبس برایشان امتیاز محسوب می‌شود و هلاکت هر کدام از آنها مسیر را برای رشد نوچه‌هایشان فراهم می‌کند. اوباش حضور فعالی هم در شبکه‌های اجتماعی دارند و خیلی از آنها که از ترس پلیس جرئت عرض‌اندام در کوچه و خیابان را ندارند، در همان فضا برای هم خط و نشان می‌کشند، با این حال پایان این خط و نشان‌کشیدن‌ها به بیرون هم کشیده می‌شود.

این روزها شاهد هستیم وقتی خبر شرارت اوباش در محله‌های شهر منتشر می‌شود، مأموران پلیس اطلاعات و امنیت خیلی زود دست به کار می‌شوند و سراغشان می‌روند و هر گونه مقاومت آنها را با گلوله پاسخ می‌دهند.

پلیس درباره چنین واکنشی همواره به اشرار هشدار داده‌بود، از جمله شامگاه ۱۷ فروردین‌ماه که سردار رادان اعلام کرد مأموران تحت امرش شش نفر از اوباش را که مردم را با نارنجک تهدید کرده‌بودند، با گلوله هدف قرار داده‌اند.

واکنش‌های پلیس به این شرارت‌ها بیش از هر زمان دیگری به خواسته مردم نزدیک‌تر است. این خواسته سال‌های زیادی است در بستر اجتماعی مطرح است، اما به نظر می‌رسد پلیس به دلیل عدم حمایت‌های قانون، جرئت دست بردن به ماشه را نداشته‌است، با این حال جامعه امیدوار است با رویکردی که قانون در حمایت از پلیس پیدا کرده‌است، اقتدار پلیس مقابل اوباش بتواند آنها را سرجایشان بنشاند.