در سوگ استاد بهرام مقدادی / یادداشتی به قلم فرشاد گراوند

چهره برجسته ادبیات انگلیسی، دکتر بهرام مقدادی، چشم از جهان تيره فرو بست. استاد بهرام مقدادی از شاخص ترین های دانشگاه تهران بود. وی دانش آموخته دانشسرایی عالی و سپس دانشگاه کلمبیای نیویورک بود. هم از محضر بزرگان ادب و معرفت ایران زمین بسان بدیع الزمان فروزانفر و هم در دانشگاه کلمبیا نزد پرفسور میلتون کاپلون خوشه ها چیده بود.

کد خبر: ۷۲۴۷۳۹

تاریخ: ۱۲ ارديبهشت ۱۴۰۲ - ۱۸:۰۲

"گفت کسی خواجه سنایی بمرد / مرگ چنين خواجه نه كاري‌ست خرد"

یاداشت دکتر فرشاد گراوند: چهره برجسته ادبیات انگلیسی، دکتر بهرام مقدادی، چشم از جهان تيره فرو بست. استاد بهرام مقدادی از شاخص ترین های دانشگاه تهران بود. وی دانش آموخته دانشسرایی عالی و سپس دانشگاه کلمبیای نیویورک بود. هم از محضر بزرگان ادب و معرفت ایران زمین بسان بدیع الزمان فروزانفر و هم در دانشگاه کلمبیا نزد پرفسور میلتون کاپلون خوشه ها چیده بود. او براستی ادیب و منتقد بزرگ ادبی بود. اولین دانشنامه نقد ادبی را به رشته تحریر درآورد. گرچه استاد بی بدیل ادبیات امریکا بود ولی از ادبیات ایران غافل نبود و آثار بزرگانی چون هدایت و سپهری را عالمانه نقد و بررسی نمود. در گفتگوی با استاد پیدا بود که حس و حال ادبی در ذهن و ضمیر این مرد بزرگ تا چه مایه رسوخ کرده است و آن حس زیبا را به مخاطب ساده و بی ریا انتقال می داد. بسیار کتاب خوانده و فرهیخته بود. وی از غم و جور روزگار و بدعهدی دوران ملول بود. اعتقاد راسخ داشت که ادبیات نه برای سرگرمی بلکه پرداختن به آن تنها راه تحمل بار هستی و وحشت زندگی است. از نگاه تفننی به ادبیات سخت بیزار بود و همواره می کوشید تا جایگاه درست ادبیات را در زندگی گوشزد کند. دکتر مقدادی از جمله استادانی بود که وجودش به دانشگاه تهران ارج و اعتبار می داد و هیچگاه از دانشگاه نام و نانی برای خود نجست و از میراث گران سنگ ادب و معرفت جز گوهر علم و ادب توشه‌اي ذخيره نكرد و بي‌اعتنا به مواهب دنیوی تدريس بی هیاهو را برگزيد و غریبانه نیز از میان ما رفت. به یاد دارم دانشجویان دانشکده زبانهای خارجی دانشگاه تهران با احترام خاصی شان و مرتبت استاد را رعایت و هر وقت به ایشان مراجعه می کردیم این نکته را مدنظر داشتیم که ایشان از نامداران ادب، هنر و فرهنگ ایران هستند. او به تربيت شاگرداني پرداخت كه بسياري از آنان، اساتید شایسته ایران زمین هستند. از وی آثار فاخری درباره ادبیات ایران و جهان به یادگار مانده است. روحش شاد!