بهانه ای پوسیده برای حمله به سید حسن خمینی!

ايا وقت ان نرسيده است كه بزرگان حوزه و مراجع معظم تقليد و پاسداران حريم اخلاق اسلامي مسيولانه تر به عرصه قدم نهند.؟ ايا حفظ حرمت نويسندگان و خانواده هاي انان و گويندگان و شنوندگان انان برعهده جامعه اسلامي نيست.؟

کد خبر: ۵۰۵۴۵

تاریخ: ۳۰ دی ۱۳۹۰ - ۰۶:۴۲

یکی از خوانندگان "انتخاب" با ارسال مطلبی تحت عنوان "چقدر به امام محتاج هستیم"، نسبت به انتشار تصاویر قدیمی دیدار حجت الاسلام حاج سید حسن خمینی با قطب دارویش گنابادی جهت بهره برداری های خاص سیاسی، انتقاد کرده است.

در این یادداشت آمده است:

نوشته اي را در سايت شما خواندم كه از بي اخلاقي ها در رسانه هاي فارسي زبان مي ناليد. به ياد اين شعر معروف افتادم كه :

گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من
انچه البته به جايي نرسد فرياد است.

حقيقت ان است كه ما امروز دچار بي تربيتي گفتاري شده ايم. راستي در كشوري كه بنيانگذار ان، معلم اخلاق است و رهبر بزرگوارش از شاگردان ان سفر كرده به حساب مي ايد ، اين حجم از سخن سخيف عجيب نيست.

روز گذشته يكي از سايت ها كه از نام شهيد والا مقام .... برخوردار است به بهانه عكسي كه مربوط به 6 سال قبل است چنان از كوره در رفته بود كه حرمت هيچ كس را نگاه نداشته است . من نمي دانم نويسندگان اين مطالب در كدام مكتب درس اموخته اند كه اين چنين قلم خويش را نسبت به همه كس مي گردانند .

سخن من در اين جا دفاع از نور چشم مردم ايران اقاي حاج حسن اقا نيست ، چرا كه وقتي همين روز ها كسي مانند حضرت ايت الله العظمي مظاهري - كه اسوه اخلاق است – ايشان را ثمره شجره طيبه امام معرفي مي كند (درحاليكه به شهادت سايت اختصاصي ايشان درباره هيچكدام ديگر از عيادت كنندگان سخني نمي گويد ودر حقيقت به اين بيان مي خواهد اهتمام خويش را به حفظ حرمت بيت امام نشان دهد)،به تعريف و دفاع مثل مني احتياج نيست. بلكه غرض من ان است كه به خود و به همه هشدار دهم كه ورطه خطرناك بي اخلاقي ها در كمين ماست .

دوست ناديده در نامه وارده سايت شمااز عصبانيت ها نوشته بود حقيقت ان است كه امروز ان چه در برخي رسانه ها مشهود است همين عصبانيت هاي كودكانه است ( خواستم بنويسم جوانانه ياد امد كه اين حجم از بي ادبي نمي تواند در شان جوان سرزمين اسلامي باشد)

در جامعه اي كه مدعيان ازادي اش برهنگي را ترويج مي كنند و مدعيان دين داري اش بي ادبي را نشان مي دهند ، طبيعي است كه مدعيان عدالت، فقر را توزيع كنند.

و ايا نبايد از خالي شدن جامعه از اخلاق مداران و اخلاق گرايان بيم ناك بود؟

نگارنده چندان با توهم توطيه ميانه ندارد ولي گاهي احساس مي كنم شايد برخي به اسم دوست و طرفدار نظام اسلامي به وظيفه دشمني مشغولند. ايا شما چنين گمان نمي بريد؟

* سيد محمد رضا حسيني شاهرودي