از وزیر نیروی جدید چه باید خواست؟

کد خبر: ۳۷۲۳۵۵

تاریخ: ۰۱ آبان ۱۳۹۶ - ۱۳:۵۷

حال که مقرر شد سکاندار وزارت نیرو رضا اردکانیان باشد فرصتی ارزشمند برای تشریح نگرانی ها و انتظارات بدنه ‏کارشناسی این وزارتخانه فراهم آمده است. تبیین خواسته ها و شفاف سازی، به دور از تندروی و کندروی می تواند در آغاز ‏راه، سنگ بنای مدیریت دستگاه را استوارتر سازد. اردکانیان در دورهای وزارت نیرو را راهبری خواهد کرد که موضوع آب و ‏محیط زیست بیش از هر زمانی در همهی لایههای جامعه حساسیت ایجاد کرده است و ابهامات فراوانی از سوی ‏دوستداران محیط زیست از یک سو و مصرفکنندگان (به ویژه جامعه کشاورزان، بعنوان اصلی ترین مصرف کننده آب) از ‏سوی دیگر مطرح می شود. گفتنی است هر یک از این دو دسته خواسته خود را – که گاه با خواسته دیگری ناسازگار است- ‏مقدم دانسته و پیگیری رفع آنها را جزء ماموریت های اصلی وزیر جدید می دانند.

نگرانی ها و دل مشغولی های جامعه ‏کشاورزان یعنی امنیت غذایی، ایجاد اشتغال و توسعه صادرات، وزیر را به تامین بیشتر و بیشتر منابع آبی سوق می دهد و ‏جامعه دوستداران محیط زیست با ایده هایی نظیر توسعه پایدار و حفظ محیط زیست نه تنها کاهش نرخ رشد پروژه های ‏تامین آب، که گاهی توقف پروژه های در حال اجرا را نیز مطالبه می کنند. البته در این بین گروههایی محلی یا سیاست ‏ورزانی فرصت طلب هم هستند که بر هر موجی سوار می شوند و نان به نرخ روز می خورند. ‏

آشکارا باید گفت که شانه های آب دیگر به تنهایی تاب به دوش کشیدن مشکلات اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و بیکاری ‏را ندارد. با شفاف سازی باید آگاهی های عمومی را آنچنان بهبود داد تا همگان بدانند توسعهی بی اندازهی کشاورزی، ایجاد ‏صنایع آب بر در مناطق خشک، وعده های آبکی برخی مسئولین و سیاستمدران محلی و لابی گری های نامشروع، بزودی ‏استخوان های منابع آبی کشور را درهم خواهد شکاند، و البته دریغ است ایران که ویران شود. باید مسئولیت ها و اختیارات ‏را شفاف کرد، انتظارات را واقعی و با تعامل، زیاده خواهی ها را مدیریت نمود. ‏

خواسته های سنجیده و کارشناسانه محیط زیستی را باید ارج نهاد، و پیرامون آنها اندیشه کرد و در تصمیم گیریهای کلان ‏بگونه ای موثر وارد نمود و از سوی دیگر هجمه های عوام فریبانه، بویژه با ظاهر محیط زیستی را پاسخی شفاف داد و سطح ‏آگاهی های همگانی را در خصوص مطالب صواب و ناصواب بالا برد. ‏
روزمرگی، بی مسئولیتی و سیاسی کاری، برخی از بخش های وزارت نیرو را فرا گرفته است. پروژه ها و مسائل آب و برق ‏به امید آینده ای مبهم معطل مانده اند و برخی مدیران، معلق ماندن موضوعات و چالش ها را بعنوان راه حلی ساده و بی ‏دردسر انتخاب نموده اند؛ گاهی با تمسک به صورتجلساتی خارج از وزارت نیرو و گاهی با توهماتی خودساخته. ‏

پایان سخن آنکه، همانند هر دستگاه توسعهای، تامین آب و برق نیز نیازمند منابع مالی و سرمایه گذاری است. اوضاع منابع ‏مالی وزارت نیرو هیچ گاه به این وخامت نبوده است. اصلاح این مورد حتما نیازمند افکار نو و روش های نوین تامین مالی ‏و استفاده از پتانسیل های بین المللی خواهد بود.‏