به مناسب سوم تیر سالروز انتخاب "فردی که اسمش را کمتر کسی شنیده بود"/ نگاهی به چگونگی . چرایی انتخاب او‌؛

چه شد که احمدی نژاد رییس جمهور شد؟ / ابهاماتی که هنوز برطرف نشده است!

مصطفی فقیهی: عموم مردم ايران تا بيست روز پيش از انتخابات ریاست جمهوری 84، حتي اسم او را نشنيده بودند و جمال دل آرايش را زيارت نكرده بودند و با در نظر گرفتن اينكه او و البته برخي ديگر اصلا در حد و اندازه هاي تصدي مقام رييس جمهوري ايران و حتي يك وزارت خاص هم نبودند و از طرفي با توجه به اينكه حتي تا ده پانزده روز پيش ايشان كار تبليغاتي چنداني هم نكرده بود و از طرف ديگر برنامه اي ارائه نداده بود ... چه شد که ظرف سه چهار روز اخر و روز انتخابات در شمار رقباي جدي در امد؟

کد خبر: ۲۹۵۱۸

تاریخ: ۰۴ تير ۱۳۹۰ - ۰۲:۵۴

سوم تیرماه ۸۴ یکی از مقاطع مهم بعد از انقلاب اسلامی است. برهه ای که در آن، گفتمانی  که ادعایش "عدالتخواهی" بود، در راس حاکمیت قرار گرفت و گروهی نورسیده را به حوزه تاثیرگذاران کشور رهنمون ساخت؛ گفتمانی که البته برخی پیروزی اش را حاصل  برخی اقدامات در دوران اصلاحات ، دولت آن  روزگار  و برخی حامیان تندروی آن جریان می دانند؛ "سیاست بازی" هایی که مردم را از درگیری ها و منازعات سیاسی خسته کرده بود، حاصلش "نه" بود به جریان قدرمند آن روزگار و در این میان، طبعاً مردم مجبور به انتخاب یکی از گزینه ها بودند، گزینه ای که  از "بد حادثه" حاصل اجماع نیروهای اصولگرا نیز نبود بلکه نتیجه تلاش یکباره ی جریانی بود که برخی آن را "امدادهای غیبی" خواندند؛ (البته جدی و شوخی بودن این ادعا هیچ گاه مشخص نشد!) و حاصلش شد: دکتر محمود احمدی نژاد!

حامیان دولت و بسیاری از تحلیلگران، پیروزی احمدی نژاد را حاصل گفتمان خاص و عمومی حاکم بر مواضع و سخنان  او در فضای انتخاباتی سال 84 می دانند. در آن روزها، هر کسی شعاری داشت، یکی می گفت: "کار و سازندگی"، یکی از "50 هزار تومان برای هر ایرانی" میگفت، دیگری بحث "دولت رفاه"و "دموکراسی" را پیش کشید و البته کاندیدای اصلی جریان اصولگرا نیز، از "هوای تازه" و دولت امید" سخن گفت.

در این میان کاندیدای جریان اصلاحات هم "زندگی خوب برای هر ایرانی" را به عنوان شعار خود برگزید، اما شعار کاندیدای پیروز، اصلآً حساسیت برانگیز نبود: "ما می توانیم"! .... احمدی نژاد به جای تاکید بر یک شعار خاص، تلاش زیادی داشت خود را ساده زیست نشان دهد، رجایی وار سخن بگوید و از ولایت بگوید و مدعی پذیرش همه جانبه اش باشد و تا می تواند، وعده ی حذف مفسدان اقتصادی بدهد، ادعاهایی که شاید، امروز ساده تر بتوان در موردش سخن گفت!

احمدی نژاد (چنانکه در ابتدا اشاره کردم) در میان کانیداهای انتخابات اصولگرایان، جای محکمی نداشت و طبعاً اجماع بر او که چهره ای ناشناخته بود، ممکن نبود؛ او که به عنوان یکی از کاندیداهای احتمالی انتخابات 84، در نشست های شورای هماهنگی نیروهای انقلاب به ریاست ناطق نوری حضور یافت، پس از آنکه شنید "لاریجانی" گزینه ی قطعی آن شورا است، صراحتاً شورا را تهدید کرد که "اگر مرا انتخاب نکنید، مستقل وارد می شوم"

چنین نیز شد، او در میانه نشست های شورای هماهنگیٰ، به بهانه آنچه "خدمت به مردم در شهرداری" خواند، از حضور در ادامه ی آن نشست ها کناره گرفت و پس از قطعیت انتخاب لاریجانی توسط این شورا ، مانند سایر کاندیداهای جریان اصولگرا، مستقل وارد عرصه انتخابات شد. هر چند، احمدی نژاد در آن دوران ابداً جدی گرفته نشد و حتی اظهانظر وی در تهدید شورای هماهنگی اصولگرایان، باعث تمسخر و خنده ی بعضی اعضای حاضر در نشست شد؛ اما نتیجه ی انتخابات نشان داد اینجا ایران است و همه چیز ممکن.

نکته ی جالب آن روزها این بود که احمدي نژاد به رغم تلاش هاي او و حاميان پيدا و پنهانش ،  نه تنها از سوي هيچ يك از گروههاي اصولگرا  معرفي نشد ، بلکه حتي ابادگران ( که حامی جدی او در شهرداری بودند) هم حمايت از وي را تكذيب كردند تا او ظاهراً "مستقل" وارد عرصه انتخابات شود و حزب مقتدری را پشت سر خود نداشته باشد.

شهردار وقت تهران، البته یارانی هم داشت که سخت حمایتش می کردند. شاید بزرگترین حامی او "مصباح یزدی" بود که در تاریخ 6 تیرماه 84 (سه روز پس از انتخابات و پیروزی احمدی نژاد) گفت: خداوند احمدي‌نژاد را ذخيره‌اي براي امروز جامعه ما قرار داد.

27 خرداد شد، در عین ناباوری خبر از نتایج انتخابات آمد که احمدی نژاد نفر دوم است، پشت سر هاشمی رفسنجانی. انتخابات به دور دوم کشیده شد و آقای شهردار با اختلاف زیاد پیروز شد تا مشخص شود چه عوامل فرهنگي سياسي و اقتصادي و اجتماعي دست در كارند كه بخش هايي از مردم هوشمند و با فهم و سليقه ايران  به گزينه هاي خاصي رو آورده و در اندك زماني، تحت تاثير برخي افراد و سازمانها ، بدون توجه به فرجام كار ، قرار گیرند!

کاندیداهای اصولگرا، واکنش خاص و مهمی به پیروزی احمدی نژاد نشان ندادند، گویی بهت و حیرت، آنان را هم رها نکرده بود؛ اما مصطفی معین کاندیدای جبهه اصلاحات در 28 خرداد 1384 (یک روز پس از برگزاری انتخابات در دور اول) گفت: در ماجراي لنتخابات، به ناگاه اراده‌اي قاهر براي پيروزي يك كانديداي خاص و حذف كانديداهاي ديگر به ميدان آمد تا حقوق مسلم نامزدهاي ديگر را در انتخابات مورد هدف قرار دهد. امروز هر كس مي‌تواند به روشني اثر اين دخالت را در نتيجه انتخابات ببيند.معين مدعي شد كه آنچه به وقوع پيوست ، اقدامي غيرقانوني براي محروم كردن يك كانديدا از حق خود و بركشيدن كانديدايي ديگر بود.

بحث انگیزترین نکته ی آن روزها، تیتر "کیهان" در ساعت 22 شب 27 خرداد (شب انتخابات) بود. این روزنامه تیتر زده بود "خبرها از پيروزي چشمگير احمدي‌نژاد حكايت مي‌كند." کیهان  در تيتر اول صفحه نخست اين روزنامه نیز نوشته بود : "ملت كار را تمام قابل ذكر است " این تیتر با واکنش های گسترده ای مواجه شد، به طوریکه یکی از کاندیداهی انتخابات 84 گفت: کیهان رجال الغیب است!

"انتخاب" نیز دو سه روز پس از انتخابات 84، "افزایش درگیری ها و منازعات سیاسی و بحران سازی های داخلی  و حملات به عالی ترین نقاط حاکمیت" را فرجام این دوره خواند و چنین پیش بینی کرد که "عقلا نیز به حاشیه رانده شوند" و نوشت: حالی درون پرده بسی فتنه می رود...

هاشمی نیز یک روز پس از شکست، تلفنی به احمدی نژاد تبریک گفت و البته در گفت و گویی اعلام کرد که "به دادگاه عدل الهی شکایت می برم" وی افزود: انها كه براي تضعيف رقيب از راه تضعيف انقلاب وارد شدند چون مي دانستند او در هر حالت از انقلاب اسلامي دفاع مي‌كند و ابايي از بعهده گرفتن مسوليت‌ها ندارد و آنها كه بگونه‌اي بي‌سابقه با هزينه‌هاي دهها ميلياردي از بيت المال ، اينجانب و بستگانم را ظالمانه تخريب كردند و آنها كه با استفاده زياد از امكانات نظام به صورت سازماندهي شده و نامشروع در انتخابات دخالت كردند. ترديدي ندارم كه جزاي چنين ظلمي به كشور و مردم و من ، جز خسران دنيا و آخرت نخواهد بود

.... شاید هاشمی هیچ گاه تصور نمی کرد، استاندار استان تازه تاسیس اردبیل در دوران ریاست جمهوری اش، این بار در مصاف با او در انتخابات ، صندلی ریاست جمهوری را به تسخیر خود در بیاورد.

ابهاماتی که هنوز برطرف نشده است!

پس از پیروزی حیرت انگیز و شوکه کننده ی احمدی نژاد در انتخابات؛ نکات و سئوالاتی اساسی و مهم ذهن ملت ایران و نخبگان سیاسی را به خود مشغول ساخت که "گفتنی" های آن ، در پی می آید:

اول: دلایل ايجاد تنش در شوراي هماهنگي و ناكامي آن و عناصر پنهان و اشكار مقابله عجيب دو گروه كوچك با شوراي هماهنگي و چرايي انشعاب دو جمع ابادگران و ايثارگران ، و بازدلايل فروپاشي ائتلاف ابادگران – ايثارگران در آن روزگار چه بود؟

دوم: چه شد که قالیباف وارد عرصه انتخابات شد؟ مشوقان او چه کسانی بودند و چه اهدافی داشتند؟

سوم: چرا گزينه اجماع اصولگرایان بعد از تفرقه به جايي نرسيد؟

چهارم: چرا به رغم دانش و بينش غير قابل قياس لاريجاني با ديگر رقبا  هر روز از اراء او كم شد؟ به رغم  انكه لاريحاني به عنوان مدبر و یکی از اصلی ترین استراتژيست های مجموعه اصول گرايان  كه در ماهها اول طرح شدن موضوع رياست جمهوري ، اصلي ترين ، مقبول ترين و جدي ترين گزينه اصول گرايان محسوب مي شد به رغم انكه او از هر جهت مناسب ترين گزينه – صرف نظر از هاشمي رفسنجاني –براي اصول گرايان به شمار مي امد، چگونه در واپسين لحظات به غريب ترين كانديداها و مظلوم ترين چهره ها تبديل شد ؟ چه عواملي اين ماجراها  را هدايت مي كرد؟

دلیل بی مهري  كليت اصول گرايان به ويژه ليدرهایشان به لاريحاني ،  بي تدبيري و سستي و كاستي و بي عملي شوراي هماهنگي چه بود؟ چگونه بود که در آنروزگار، باهنر به عنوان ریاست ستاد وی ، به احمدی نژاد نزدیک شده بود؟

پنجم: چرا لاريجاني پس از طرح گمانه امدن هاشمي ،  نخست اعلام كرد  به نفع او كناره گيري مي كند  ولي پس از مواجهه با برخورد تند برخي اصول گرايان از روي اجبار حرفش را پس گرفت ؟ و چرا او بين كانديداهاي اصول گرا تنها كسي بود كه پيمان مقابله با هاشمي را امضا نكرد ؟

ششم: چرا محس رضايي در اخرين لحظات رفت ؟

هفتم: چرا هواداران قاليباف و احمدي نژاد و عناصر و قدرته هاي غير اشكار آنها سر ستيز با هاشمي داشتند ؟  و اصولا چرا اصولگرايان به جز لاريجاني تقريبا مثل چپ گرايان در استانه انتخابات مجلس ششم همه توانشان را در تخريب چهره هاشمي به كاربردند ؟

هشتم: توجه و دقت در اينكه احمدي نژاد از سابقه  قابل ذكري در انقلاب و پس از آن هم برخوردار نبوده (حتي در شهرداري هم منصوب شوراي شهر بود و قطعا اگر او كانديداي شوراي شهر هم مي شد راي نمي اورد ) چطور شد يك مرتبه  از لباس هايش بوي شهيد بزرگوار رجايي بیرون آمد - در حالي كه با اتفاقات امروز، به راحتی می توان فهمید که آیا سنخیتی بین او و شهید رجایی هست یا خیر؟ -  و چگونه او، یکباره مدعي مقام رياست جمهوري شد ؟

توجه به اينكه عموم مردم ايران تا بيست روز پيش از انتخابات ریاست جمهوری 84، حتي اسم او  را نشنيده بودند و جمال دل آرايش را زيارت نكرده بودند و با در نظر گرفتن اينكه او و البته برخي ديگر اصلا در حد و اندازه هاي تصدي مقام رييس جمهوري ايران  و حتي يك وزارت خاص هم نبودند و از طرفي با توجه به اينكه  حتي تا ده پانزده روز پيش از انتخابات، ايشان كار تبليغاتي چنداني هم نكرده بود و از طرف ديگر برنامه اي ارائه نداده بود ... چه شد که ظرف سه چهار روز اخر و روز انتخابات در شمار رقباي جدي در آمد؟

مي خواهيم بدانيم كه او از چه بخش از امدادهاي غيبي سود برده  و چه سازمانهاي عريض و طويلي كه از قضا ورودشان  هم به صحنه هاي انتخاباتي و كلاً كار سياسي از نظر قانون جرم و از نگاه امام (ره) حرام شناخته شده بود در اين خدمت رساني تمام سهم داشته اند و انها چه اهدافي را از به صحنه اوردن كسي مثل او دنبال مي كنند ؟

و چنانکه در بالا نیز گفتم: چه عوامل فرهنگي سياسي و اقتصادي و اجتماعي دست در كارند كه بخشهايي از مردم هوشمند و با فهم و سليقه ايران  به گزينه هاي نامناسب و خاصي رو مي آورند و در اندك زماني تحت تاثير برخي افراد و سازمانها بدون توجه به فرجام كار تصميم مي گيرند ؟

این سئوالات، و دهها چرای دیگر، هنوز ذهن بسیاری را به خود مشغول کرده و تاکنون، کسی بدان پاسخی نگفته، باشد که در آینده بگویم اندکی از آن بسیارها...

حديث اين جماعت را تو پنهان دار و كمتر جو

كه كس نگشود و نگشايد به حكمت اين معما را

ادامه دارد...

× مصطفی فقیهی

مدیرمسئول و سردبیر

» از همین نویسنده

در حاشیه ی انتشار تصاویر منتسب به دختر میرحسین ؛ ذبح اخلاق - مصطفی فقیهی
از "ظهور نزدیک است" تا "اظهارات امام جمعه قم در مورد رهبر انقلاب" ؛ یا سخن دانسته گو ای مرد عاقل یا خموش

آقای احمدی نژاد! 14 خرداد 89 را به یاد دارید؟ / خرما نتوان خورد از اين خار که کشتيم!