برای فلسطین فقط گزینه مقاومت روی میز است؟

زیرسوال‌رفتن «استقلال» اینگونه نهادها که داعیه بین‌المللی‌بودن دارند، از پیامدهای وضعیت موجود است. تصاویر کودکان غزه در کنار جنایات تکفیری‌ها در عراق و سوریه در حق زنان و کودکان، تصویر امروز منطقه ماست. به یاد دارم «حافظ اسد» رییس‌جمهور سابق سوریه در زمان مسوولیت خود، گفت‌وگویی با مجله «اشپیگل» چاپ آلمان داشت.

کد خبر: ۱۷۱۵۹۱

تاریخ: ۲۱ تير ۱۳۹۳ - ۰۸:۲۰

سکوت سازمان‌های جهانی پیرامون حملات خونین رژیم اسراییل به باریکه غزه، بار دیگر این نکته را به اثبات رساند که جز گزینه «مقاومت» نمی‌توان گزینه‌های دیگر را چندان جدی گرفت و به تلاش‌های دیپلماتیک برای حل مساله فلسطین امیدوار بود.

به گزارش انتخاب؛ در شرایطی که آحاد امت اسلامی روزه‌دار است، مردم روزه‌دار فلسطین زیر بمباران هواپیماها و در معرض اصابت موشک‌های اسراییلی قرار دارند. این روزها به نظر می‌رسد معیارهای دوگانه «حقوق بشر»، به روشن‌ترین وجه خود را نشان می‌دهد. وقتی ایالات‌متحده از بیان حمایت خود از حمله زمینی صهیونیست‌ها به غزه، هیچ ابایی ندارد و «ارتجاع عرب» با خوشحالی نظاره‌گر این تراژدی و البته اتفاقات تکان‌دهنده خاورمیانه در عراق و سوریه است، نمی‌توان امیدی به دخالت نهادهای بین‌المللی در این‌باره داشت.

برخی کشورهای منطقه که پول فروش نفت خاورمیانه را صرف تاسیس و تجهیز تکفیری‌ها و سلفی‌ها می‌کنند، در انتظار ازمیان‌رفتن «مقاومت» هستند. نگارنده فراموش نمی‌کند در جریان جنگ 33 روزه حزب‌الله و رژیم اسراییل، حسنی مبارک جمله‌ای تاریخی خطاب به اسراییل بیان کرد که «نیمی از راه را آمده‌اید و نیم دیگر را هم ادامه دهید.» در شرایطی که طبق وظیفه ذاتی شورای امنیت سازمان ملل، این نهاد باید در اینگونه موارد با تشکیل جلسه فوری، به آتش‌بس و رسیدگی به حال آسیب‌دیدگان و غیرنظامیان بپردازد، انفعال کشورهای عرب و البته اعضای دایم و غیردایم این شورا سبب شده تا رژیم اسراییل با آسودگی به ادامه حملات خود بپردازد.

وی در پاسخ به سوال خبرنگار آلمانی که از وی می‌خواست مانع مقاومت حزب‌الله در جنوب لبنان شود پاسخ داده بود که «متاسفانه سن من اجازه نمی‌دهد اگر نه اکنون باید در کنار رزمندگان مقاومت، علیه اشغالگری اسراییل می‌جنگیدم.» به نظر می‌رسد تنها زبانی که اسراییل و حامیان منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای آن می‌فهمند، زبان اسلحه باشد. با توجه به شرایط موجود، احتمال حمله زمینی به باریکه غزه را نیز نباید از نظر دور داشت. توافق فتح و حماس برای تشکیل دولت وحدت ملی در فلسطین نیز تازه در آغاز راه است و شرایط باثباتی نیافته تا به‌واسطه آن بتوان به ایجاد «بازدارندگی» خوشبین بود. تلاش‌های دیپلماتیک جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان یکی از معدود کشورهای مستقل جهان که با مواضع مسوولان نظام، نامه ریاست‌جمهور به سران کشورهای اسلامی و در قالب نامه‌های وزیرخارجه کشورمان به نهادهای بین‌المللی در جریان است، امری لازم و مانع است. البته از این اقدامات می‌توان برای ابعاد دیپلماسی عمومی، ایجاد همبستگی در میان همه ملل جهان که مخالف کشتار بیگناهان و نسل‌کشی اسراییل در فلسطین اشغالی هستند و ایجاد فضای رسانه‌ای برای وادارکردن طرف‌های غربی برای جلوگیری از حمله صهیونیست‌ها بهره برد.

به باور نگارنده، تلاش برای فعال‌سازی سازمان همکاری‌های اسلامی به دلیل نبود همدلی میان سران آن در این زمینه، احتمالا نتیجه‌ای در بر نخواهد داشت و سازمان‌های عرب نیز، همچنان یک نظاره‌گر بی‌عمل باقی خواهند ماند.

منبع: شرق